Демир Капија

Во доцните есенски утра, најчесто маглата лежи како јорган врз старец. Но не беше така и на 13 ноември, кога за последен пат со стариот Голф на Ристе се стркалавме кон Демир Капија. После неполн час и половина возење се најдовме на “познатиот” паркинг меѓу двата тунела, каде што не пречекаа момците од Охрид, а неколку мига подоцна пристигнаа и останатите.

Се на се, се собравме дури четиринаесетмина (детален преглед на присутните и на качените насоки може да се види на www.macf.mk).

Се упативме кон карпата. На самиот брег на реката Вардар, не пречекаа и поздравија регионалните рибари кои веќе одамна го имаа започнато денот.

Се сеќавам, тоа беше убаво и топло есенско утро. Под карпата се поделивме во парови и секој со својот партнер се упати кон некоја од насоките.

И така, Ристе и јас одлучивме да почнеме од Б2 бидејќи и двајцата немавме одамна качувано. Се упативме кон насоката, каде наидовме на поприлично голем ред за чекање. Очигледно не бевме единствените кои имале обврски изминатиот период. Очигледно не бевме ни единствените кои сакаа да почнат со нешто полесно, сфатив, на крајот на насоката, бидејќи со оглед на гужвата, на самиот старт полесно ми беше да верувам дека некој во неа дели бомбончиња.

Цуг, по цуг со Ристе дојдовме до крајот. И таму горе, на крајот додека Ристе се обидуваше да зароби некои моменти во фотографии, јас почнав да се симнувам надоле. Попатно ги сретнав Мите и Ангел кои накратко ми доловија некои од нивните импресии од Влатчева. Побрзав да ги одминам со цел да можат на мир да продолжат со качувањето.

Додека го чекав го Ристе да се симне, како змија се печев на сонцето и ги набљудував останатите кои како разиграни мравки ползеа низ карпата.
Кога дојде Ристе, дојдоа и Алексадар и Игор. Направивме смена во паровите и со Игор отидов во Блажева. Искрено воопшто не ни имав слушнато за оваа насока, а ни првиот впечаток, кога се најдов под неа не беше некој многу воодушевувачки.

Се што гледав пред мене беа дрва и треви. Карпата скоро и да не се гледаше. Се сеќавам, Игор тогаш ми рече да не избрзувам со моите заклучоци за насоката и дека тоа всушност е прекрасна насока, која е малце подзаборавена и обрасната.

Ми објасни по која линија треба да се движам, и ме предупреди на ронливоста и недостатокот од клинови.

Тргнав. Со секој направено движење почнував да ја гледам убавината на самата насока. Повеќе не ни обрнував внимание на тревите и дрвјата. Максимално се поврзав со карпата и уживав во нејзината магија.

И сега, цуг по цуг со Игор стигнавме до крајот. Се сеќавам, посебно внимание ми привлече последниот цуг. Не беше долг и не беше тежок, но беше поинаков. Тоа беа големи полици кои даваа некој посебно впечатлив и убав крај на самата насока. Кога стигнавме на самиот крај во мене се појави некоја лавина од среќа. Насоката во мене направи некоја неопислива исполнетост. Се чувствував како небаре вечноста да беше врежана за мене. Не ми се веруваше дека на почетокот толку брзо ја осудив насоката.. Небитно. Веќе имав ново мислење.

Тргнавме надоле. Игор ми раскажа многу за историјата на локалитетот и на некои од насоките, попатно и застанувавме за да ми покаже некои од нив. Веќе се стемнуваше, побрзавме надоле, каде не чекаа остнатите. Набрзина се спакував и се упативме кон колите.

И така, на “познатиот” паркинг помеѓу двата тунела во Демир Капија, дури и откога веќе сонцето одамна имаше одјурено на запад,  а сеуште се слушаше галама од нашите импресии на изминатиот ден, одличивме да продолжиме во една од Демиркаписките меани. Секако, тоа беше само со цел да се направи детален преглед на денот и да се подискутира за него.

И така, кога веќе денот почна да здосадува, а месечината беше високо на небото, уморни од целодневното движење како беспомошни морнари запловивме назад кон Скопје.

 Темјана Ефтимова

Leave a Reply