ЧЕКОР ПРЕКУ – ДУХОТ ОД ПАТИШКА

Почетокот на овој текст требаше сосема поинаку да изгледа, меѓутоа минатата недела качивме нешто што ќе остане длабоко врежано во нас – сигрно барем во мојата глава. Денот почна рано, со ентузијазам на средношколец за прв школски час, прва смена. Едвај се довлечкав со Партизанот до кај Владо, тој пак, едвај ги смири двете болни мали деца. Релативно касно тргнавме накај селото Патишка Река.

Тргнавме со намера да видиме во каква состојба е големиот мраз, кој се забележува дури и пред селото. Мистичен водопад кој претставува алпинистичка цел на многу генерации алпинисти. Не сакавме да се убедуваме дека ќе го качиме, бидејќи во многу навратаи сме се враќале разочарани. Најчесто не е целосно формиран, или има сериозна лавинска опасност, или пак, воопшто го нема – целосно се стопил од последниот пат кога бил забележан.

Уморни од сите претходни разочарувања, на плеќи си го „земавме” и „средношколскиот” ентузијазам од изутрината. Анализирајќи ги условите, потсвесно баравме објективна причина да се вратиме, дури и пред да стигнеме до подножјето. Волјата и гладта за ова искачување постојано нѐ враќаа во ритам. Во еден таков момент на внатрешна агонија, Владо влезе во дискусија со еден селанец за лавинологија и последните метаморфози на снежната покривка. Тој пак, за да биде што поуслужлив кратко одговори: „Има, има, паѓа да.”

Нејсе, после неколку анализи стигнавме и до самото подножје на мразот. Не беше докрај формран, не беше споен најкритичниот дел. Целиот водопад, и шумата над него беа лавински стабилни и безбедни. Ја ставивме опремата и првата јажева должина ја поминавме соло, до самата вертикала од мраз и карпа. Се наврзавме и јас почнав да качувам.

Почетокот од следната должина во ниту еден момент не делуваше наивно, но ниту пак невозможно. Овој цуг (јажева должина) сепак почнува со превисен мраз во должина од дваесет метри, со оскудни, но безбедни парчиња мраз за „вртење” на ледничките клинови. Во оној момент кога завршува превисот, почнува карпа прекриена со прашкаст снег. После тие пет метри микс качување, следеше прилично незгодно пречење на тенок слој мраз врз снег. Снежната подлога од снегот воопшто не помагаше со нивото на стрес со кое бевме соочени. Конечно, над маркантната, падната елка го направив првото сидриште.

Вториот цуг поминува десно од карпата низ забележителниот столб во оваа должина. Тој столб делуваше како најлогичната и најбезбедната линија. Додека поминував низ него, се откачи едно парче мраз, со големина на тањир и ме удри точно кадешто завршува шлемот. Оттаму е и крвта на моето лице, оттаму оваа насока ќе остане буквално вечно врежана во мене. Генерално, немаше останати потешкотии до следото сидриште.

Владо го водеше последниот технички деликатен цуг, без премногу мака помина преку последната вертикала и направи сидриште во шумата. Тука ја спакувавме непотребната опрема, оставивме само едно јаже од двете, надвор врз ранецот. Сметавме дека мора да се движиме брзо за да излеземе од насоката додека е ден. Па така следните 350 метри ги поминавме ненаврзани. Првите 150 од нив, низ шумата технички се лесни, се движите низ падина од 80 степени, додека вторите 200 се со нагиб од 75 до 85 степени низ карпест дел обраснат со трева. Токму бусените по овој гребен го олеснуваат излезот од насоката.

На крај, денот заврши со нова насока „Духот од Патишка”, бидејќи како дух демнееше сиве овие години и чекаше да биде качен. Конечно, ги погодивме условите кога тоа е возможно. Оценката за оваа насока е TD-,V, M5 WI5/6 – 550m.

Пишува: Илија Циривири АК Матка

ЧЕКОР ПРЕКУ – ЕКСПЕДИЦИЈА ВО КОЊ, АОСТА

Сардини. Како ли ги пакуваат… Лего коцки – правоаголни форми перфектно склопени… Питагора, Владо и неговиот тап поглед. Багажникот, диво им пркоси. Мартин и јас одамна сме покорени од оваа битка. Владо е упорен.

Успеавме некако да ги пресуваме сите конзерви што ги носевме во просторот кај резервната гума. Мал пресврт, ама знаечаен за оваа „војна”. Окуражени, сфативме како да сместиме шест ранци, четири јажиња, три пара технички чизми, три сета бајли и дерези и кутија со третина од планираната храна. Круно неговата опрема успеа да ја смести негде во колата. После тоа и самиот се смести.

Кога хаубата почна да ја голта онаа досадна бела линија на автопатот замреа сите наши поголеми проблеми. Освен оној во МекДоналдс после Београд. Нема тука да збориме за огромните о с у м оброка што ги нарачавме и ги јадевме до крајот на вечноста – додека куцам уште го џвкам претпоследниот залак. Оттука целата експедиција имаше мирна пловидба. Тргнавме во недела, на трети февруари, и истата вечер среќно се дотркалавме во село Осп, Словенија. Осп е идеално одмориште од повеќе логистички причини, меѓутоа за нас, најбитна е дружбата со Силво Каро (истакнат словенечки и светски алпинист). Силво е сопственик на хостел, во стара камена куќа опкружена со многу карпи и уште повеќе качувачи од цел свет.

Без многу пролонгирање, утрото брзо се спремивме за патот кој ни претстоеше. Силво нѐ испрати со искрени желби за успешно качување. Веројатно пронајде порив и инспирација во тоа што некако успеавме да организираме две излегувања во Алпи во период пократок од три месеци. Првиот пат, поради обемот на снежните врнежи бевме приморани поголемиот дел од акцијата да го адаптираме во Словенија, а не на Савојските Алпи, и тогаш, останавме подолго од планираното кај Силво во Осп. Следејќи ги неговите предлози реализиравме добар дел од искачувањата низ Јулиските Алпи, па сето тоа влијаеше да се зближиме. Со зголемена мотивација и „ветер во грб” продолживме кон Аоста, поточно долината на Коњ.

Иако за два дена исслушавме преку дузина музички албуми, „качивме” не знам колку насоки, ги решивме сите технички проблеми на сета позната и непозната опрема, проклетата досада на патот си го зима данокот. Како мраз се разби летаргијата со првиот обид да купиме италијански број со Интернет конекција. После шест дуќани бидна и тоа. Сега и од Италија можевме да бидеме закачени за глобалното село Интернет. Купивме и храна од Аоста за целиот престој, а Владо и Круно решија дека немаат потреба од пласитчни ќеси за да ја пренесеме. О, каква слатка авантура беше ова.

Горе сме, во село над Коњ, кое поради отсуство на италијански вокални способности ќе го викаме Гњилање (оргиналот е Gimillan). Тоа ни беше домот за следните четири дена. Брзо вечеравме и почнавме да се спремаме за она за кое што сме дојдени – да качуваме алпинистички насоки по замрзнати водопади во Алпски масив. Иако не беше примарна цел да се качува во долината на Коњ, сепак е значајно да се качува на оваа планина. Поради логистички причини и акцијата пред три месеци не се реализираше во целост на Vallee Blanche („Белата Долина”, долина од кадешто започнуваат најпопуларните искачувања во централниот Савојски масив), едноставно не работи ниту една жичара која се исфрла над 3.000 метри од каде започнуваат повеќето од алпинистичките насоки. Тогаш научивме дека Коњ нуди одлична замена.

Станува збор за две долини, едната од селото Лилаз, а другата од селото Валнонтеј, обете непосредно близу до центарот, Коњ. Коњ е поголемо село, со скијачки центар, и е опкружено од повеќе селца, дел од нив се и тие спомнати во овој текст. Географски, Коњ е најголемото село во долината; меѓутоа, и Лилаз и Валнонтеј се селца до кои се протегаат две помали долини од Гранд Парадизо. Овој систем на долини е дел од Националниот парк „Гранд Парадизо” под истоимениот алпски врв.
Откако, се надевам дека ги решивме географските дилеми за Долината на Коњ може да се вратиме на она суштинското.

Бидејќи не знаевме со што ќе се соочиме во реалноста надвор од конфорот на водичот, решивме да ја качиме насоката Lillaz Cascate со генерална тежина D- WI4 200m. Водичот за апинистичките насоки во овој регион, оваа насока ја претстави како не многу тешка и популарна: комбинација одлична за почеток, да се „загрееме” и запознаеме со условите. Важно е првите искачувања во непознат терен, особено на мраз, кадешто условите од она што е во водичот запишано, драстично може да се разликуваат од фактичката ситуација; е да бидат направени во насока со тежина која алпинистите се комфортни да ја совладаат.

Знаевме дека Lillaz Cascate е насока со максимална тежина од вертикален мраз не подолг од 15m. Тоа значи дека останатиот дел од јажевата должина е со нагиб од 70 до 85 степени. Од тренизите кои претходеа, знаевме дека никој од нас нема да има проблем при совладувањето. Наврските ги поделивме Круно и Мартин, Владо и јас. Така, имаше по еден поискусен качувач на мраз во две наврски – клучно за двете наврски да имаат оптимална брзина на качување и способност да совладаат непредвидени ситуцаии кои може да настанат од условите на мразот.
Се движевме внимателно и брзо колку што тоа го дозволуваше темпото диктирано од генералното ниво за безбедност. Се движевме сѐ посмело со секое забивање на бајлите во мразот, со секое поставување на дерезите. Може не брзавме максимално, но се движевме побрзо од останатите наврски. Во тој момент сметав дека тоа се должи на самата насока, не многу тешка, популарна – па претставува терен на кој качуваат и почетници и потпросечни алпинисти. Првиот поголем „скок”, вертикален дел од насоката го имавме во самиот почеток на вториот цуг.

MАРТИН НА ИЗЛЕЗОТ ОД ПРВИОТ „СКОК“ ВО LILLAZ CASCATE

Пред нас беше една шпанска наврска и нѐ предупреди за дебелината на мразот – тенок мраз не нуди опции за поставување на клиновите, попластичен е и нуди помалку опции за поставување на орудијата. О, каква слатка иронија – ние цела зима трениравме на мраз не подебел од три сантиметри, а сега имавме слој од цели петнаесет санитеметри. Сосема очекувано, беше големо задоволство да се искачи тој вертикален „скок” низ раскршен камин од мраз дебел „само” петнаесет сантиметри. Охрабрен од времето кое ни беше потребно за да ги качиме првите три должини од целата насока решив дека ќе качам малку потешка варијанта од основната генерална тежина на насоката. Јас водев прв, а Владо по мене, качивме еден цуг со тежина WI5. Разликата е во тоа што WI4 е вертикален дел од мразот не подолг од петнаесет метри; WI5 е вертикала поолга од петнаесет метри и/или превисна. Овој цуг беше составен од два големи блока на мраз, скршени на пола поради сопствената тежина. Самото прекршување претставуваше негативен нагиб на поголемиот дел од должината. Додека качувавме и двајата бевме комотни, не осеќавме замор во подлактиците, а бајлите смирено влагаа и излегуваа од мразот – шармантно како запчаник на точак.

Од глава не ми излегуваше бастионот на целиот масив кој се воздигнуваше над Лилаз. Еден карактеристичен, долг жлеб среде најдоминантниот врв кој се гледаше директно од нашиот балкон. Lillaz Gully D+ WI4 M5 600m.

LILLAZ GULLY

Решив дека е подобро да ја качиме оваа насока одма, вториот ден, а не третиот како што беше планирано, и тоа поради две причини: третиот ден може да бидеме позаморни од претходните искачувања, а сепак ова е насока која ќе бара многу од нас; и после првиот ден, сфтаив дека сме технички одлично подготвени за оваа тежина. Направивме измена во наврските поради пофина распределба на сили, па сега качувавме Мартин и јас, а Владо и Круно. Водичот ни кажа дека се потребни четири часа за ова искачување, со два можни излеза во микс услови: лев (М4+) и десен (М4). Ние влеговме во левиот, ама „ни се падна” да биде М5 поради нецелосно оформениот мраз. Повторно, излеговме многу посреќни од тоа што планиравме!

ДОЛУ Е СЕЛОТО ЛИЛАЗ, ОД КАДЕ ПОЧНУВААТ ПОВЕЌЕТО НАСОКИ

Kако и претходниот ден, не планиравме да се движиме побрзо од она што ни го дозволува рациото на нашата безбедност. Сите посекотини и модрици што ги стеканвме патем се само „воени рани” кои се нормална појава при качување на мраз – сѐ останато успешно избегнавме. Можеби стигнавме и малку покасно, бидејќи пред нас имаше пар наврски кои влегоа буквално неколку минути порано. Така започна нашата дружба со Хрватите на секое сидриште. Најважно од сѐ е дека се движевме ефикасно и ритмично, и сите дилеми попатно нагоре ги решававме во од – од поставување на тубуларци (клинови за мраз), останата опрема за обезбедување, па сѐ до остриците на дерезите.

Енергијата беше на завидно ниво, мотивацијата, и потребата пред сѐ за ваков тип на искачувања силно пумпаше хормони низ нашата крв. Претходните тренизни, анализи и непосредни подготовки за искачувањето беа олицетворени во моментот – метар по метар.

Цуг по цуг научивме и една лекција која ќе остави траг во сите следни излегувања во поголемите масиви. Нашиот тренинг, подготовките, начинот на восприемање на реалниот амбиент, способноста за реална проценка на владеачките услви во однос на водичите се вистински – на ниво кое може да ни овозможи да искусиме дел од алпинизмот кој се случува во светот. Научивме дека ние сме на ниво кое е сосема релевантно во светски рамки, не е врвно, но знеме каде сме, колку можеме и како да продолжиме за да стигнеме онаму каде конечно целиме. После вакви искачувања, целите колку и да се далечни сега веќе изгледаат остварливи.

Уморни од денот и психички заситени од искачувањето, решивме дека третиот ден е најпаметно да одиме на нешто полесно, за да се растеретиме од претходно наталожениот притисок. Тргнавме со различни лични амбиции, кои кохезираа во заедничка цел – да оствариме искачување кое ќе остави трага зад себе. Го направивме тоа. Третиот ден предложив да ја искачиме L’Acheronte AD+ WI3 400m.

Насока која иако е релативно долга, има полесна оценка, па би требало да се движиме брзо и без многу напор. И повторно, мразот не беше формиран како што нѐ учеше водичот, па насоката на крај беше со оценка WI4 M4+ 400м. Планиравме нешто полесно, а повторно качивме нешто кое покажува дека има мотив, свест и зрелост за вистински алпинизам – како што изјави Костантин Циривири. Генијална насока, столбови од мраз, миск камин, микс излез од насоката – и сѐ ова „частенка” од Долината на Валнонтеј! Бескрајни благодарности и симпатии до Вас, Ваше Височество: Фрижидерот на Гранд Парадизо!

Последниот качувчки ден ја качивме истата насока како и првиот. Сега психички растеретени дека може да качуваме рамо до рамо со сите алпинисти во регионот планиравме да ја качиме насоката E Tuto Relativo WI4. Но, поради наглото зголемување на температурата, мразот не беше во посакуваната состојба. Се претвори во медиум кој е премногу мек за да го издржи притискот на врвот од бајлите. Единствена рационлна одлука беше да влеземе во Lillaz Cascate бидејќи знаевме дека е насока во која може брзо да се движиме, со оглед на насобраниот замор од претходните денови. Важно беше да бидеме брзи бидејќи денот веќе беше поодминат, а со тоа и мразот понестабилен.

После овие четири денови исполнети со синило за кое сите ние сонуваме низ цела година, тргнавме назад. Ниту престојот во Загреб не го направи поинтересен патот – сив асфалт, долг и досаден како глува ноќ. Оваа акција е успешна не само заради техничката тежина на искачувањата, можеби најтешки до сега направени од македонски алпинисти во Алпите; туку заради тоа што го научивме: Се формира една генерација која има исто гледиште кон развојот на алпинизмот во Македонија, која своите можности ги тестира во реално опкружување, учејќи што треба да се направи за да се направи тој чекор “преку”, чекор понатаму, чекор повисоко. Да, дојдовме во Италија со различни лични и колективни очекувања и амбиции, сите различно инспирирани, мотивирани и логистички спремни. Но за само четири дена се сплотивме во заедничка визија, која верувам дека ќе остане како мотив и компас како да продолжиме понатака. Сега имаме реално мерило за нашите тренинзи.

Момци, фала ви за ова искуство, и после многу пршута и вино да останеме верни на рокенролот!

Пишува Илија Циривири – АК Матка.

Чистење на олабавени блокови на Матка

Чистење на лабави блокови на Матка
По пријавувањето од страна на неколку наши членови, дека во делот во третата должина на алпинистичката насока „Циго“, каде што веќе се имаше случено одрон, е приметено постоење на поголеми лабави блокови кои претставуаат голема опасност за алпинистите при искачувањата, но и за посетителите на Матка кои од езерото се движат по патеката кон манастирот Св. Никола, денес беше организирана акција за проверка на теренот и чистење на дел од постоечките опасности.
Во споменатиот дел беше приметено дека поголем дел од теренот се состои од блокови кои стојат „сами на себе“ и кои како и претходните – или можат да паднат сами од себе (како што беше случај веќе со споменатиот одрон) или можат да бидат намерно/ненамерно бутнати при искачувањата од страна на алпинистите. Мораше да се интервенира превентивно и да се заштитат алпинистите, но и многуте рекреативци кои ја користат патеката кон Св. Никола, а чиј број со зголемувањето на температурите и ќе расте во следниот период.
Претходно објавените фотографии на нашиот профил покажуваат дел од активностите: беа отстранети блокови околу сидриштето кај кутијата, под превисот на алпинистичката насока „Ветерански“, а пред се’ и тие во втората половина на третата должина на „Циго“. При отстранувањето на блоковите се водеше голема грижа истите да не ја оштетуваат карпата при својот пад и дополнително да направат проблеми во долните делови. Исто така, акцијата беше организирана во работен ден, кога не се очекува присуство на рекреативци во тој дел од локалитетот, но сепак и патеката беше обезбедена: дел од учесниците имаа задача да ги известат евентуалните посетители кои би дошле кај манастирот Св. Никола од некоја друга патека за активностите и да препорачаат тие да не се симнуваат кон езерото, а исто така луѓето кои работат со чамците и ги пренесуваат рекреативците преку езерото – се согласија тоа да не го прават се’ додека не престанат активностите со отстранување на блоковите. Така, тој дел од теренот во некој период од 3 часа беше затворен.
Препорака:
Бидејќи беше отстранета поголема маса на лабави блокови, на нашите членови, алпинисти при Македонската Алпинистичка Федерација, како и секогаш им препорачуваме строго почитување на препораките за безбедност при искачувањето во овој локалитет, препорачуваме целосна подготвеност со опрема за самостојно обезбедување – посебно се’ додека не се искачат насоките под овој дел од теренот и не се утврди нивната состојба (постоечкото обезбедување, состојбата на карпата итн). Во подолг период, во „Циго“ во тој дел не постои поставена опрема за обездување (падната со одроните) и до следно известување, повикуваме на крајно претпазливо однесување на тој дел од карпата.

Акцијата беше иницирана од АК „Матка“ од Скопје и во неа учествуваа: Илија Циривири, Филип Симјановски и Игор Талевски.

Луси на небото со дијамати

Ќе беше поубаво тексотов да почнуваше како дијамандското небо на Луси, со мандаринови дрва и небо од мармалад. Но, ќе мора да се задоволите со опис на небо, кој што може да се најде во слаткарница, густо ко шлаг на шампита. Какво и да беше времето ништо не не спречи да гризнеме од „шампитата“ и да тргнеме накај ладната Малта – оваа се наоѓа во Австрија…

           Со шлагот размачкан по нашите лица и фантагоризми за австрискиот мраз полека, но крајно решително почнавме да се тркаламе по асфалтот. На ретровизорот не можев да го видам ни Жика, а камо ли плавиот „Голф“ на Ристе. Не можев да ги гледам не од вообичаените причини – колата ми е секогаш прљава толку што едвај успевам да не се извалкам кога и да влагам во нејзе; туку овој пат, сосема очекувано, поради опремата која што буквално беше уредно расфрлана низ целиот ентериер. Тоа и не се покажа како толку лоша идеја, затоа што на Круно „пластиките“ ми дојдоа како удобен потирач за десната рака, онаа со лактот што неуморно лебди над мењачот. Монотонијата од возењето по т.н. автопат до граница, ја разби озлогласената Грданичка клисура. Лошата репутациај на клисурата беше крајно компромитирана од снегот што беше секаде околу, освен на патот. До Љубљана стигнавме преку некогашниот „Братство-Единство“ аутопут како лет, „лет над кукавјичкото гнездо.“ Така супер и брзо помина се, од едноставна причина што во пресрет на нашата шоферска одисеја се попречија радио станиците што ги имавме поделено по коли. Секако би било безобрано и тоа крајно, ако од моја страна во оваа прилика не истакнам дека нашиот дисперзиран (во Штип), Жика имаше голем удел со неговите досетки и препирки, и секако, Здраве кој што ја испочитува станицата како политичар на митинг (извини Здраве!).

            Нејсе. Во Љубљана сме. Беше едвам 21 часот, а градот спиеше како месечево кравајче на Северен пол – мирно и многу досадно. Како и да е, кои сме ние да ја коментираме европејската култура и нивните месечарски амбиции… Меѓудругото низ гратчево имавме шанса да ги исползуваме можностите на GPS апликација кај Ристе во телефон. Инаку тоа беше еден од ретките моменти кога не ја пцуев поради неточното наведување. Она што ми  остави најголем впечаток од Љубљана, покрај тоа што си купив патики за качување по 6-7-ми пат, е симпатичната Турчинка на рецепцијата во хостелот каде што преспавме. Сега има една голема елипса (скокање на време)  од целата ноќ, не, не е поради вообичаени околности, немаше користење на алкохолни супстанци, туку спиевме длабоко до сабајлето, дури до 6 и 30, цирка… Пред мене виси на вратата од собава една ќеса од „Иглу Шпорт“ – продавницата од каде што Цеко си купи пантолони, а Ристе и Здравко ракавици, плус и уште една клупска лопата. Ништо битно, само се фалам.

            После Љубљана продолживме директно до Малта. Како што продолживме, директно, така и стигнавме – директно! Малта е едно обаво местенце сместено во Југо-Западниот дел на Австрија со прекрасна природа и пејасжи од разгледница. Колку и да биле воодушевувачки природата и пејсажите, ние не им обрнавме посебно внимание; од една страна сме виделе полно разгледници, а од друга страна многу побитно ни беше да најдеме место каде ќе спиеме. Уф тоа барање на престојувалиште! Како полски глувци во доцна есен се пикавме по секоја дупка низ целата долина на Малта со надеж дека ќе најдеме пристојно преноќувалиште со пристојна цена. Проблемот беше во тоа што немаше баш „дупки“, а цените беа далеку од пристојни. Се разбира, раскажувам за хотели со хотелски цени. Ишамарани од фактичката ситуација баравме и летни кампови каде што би се шверцувале со нашите шатори… некој мудар човек пред многу време роден рекол дека надежта последна умира. Тогаш тоа беше и се што имаме – надеж! Продолживме да бараме понатака по патот. На само неколку километри од мразевите нашата надеж замираше како Халиева комета, следен пат ќе се појавеше после 72 години.

Тогаш го видовме и првиот мраз, монументален водопад со неспоена завеса, па за да ги задоволиме нашите емотивни потреби и качувачки пориви подзастанавме да го буљиме, и баш тогаш Жика наш прочита некаде табла со знак „ЦИМЕР“, додека им јавиме на другото возило, Ристе ни јави друга табла со исти знак. Две коли, два знака, се поделивме и секој по својот знак. Е оној на Ристе посочуваше кон некаков си „дом“ со нељубезни домакини и ич место… Овој на Жика не однесе до една огромна куќа, со огромна штала и огромни две кучиња. Не, сериозно огромни кучиња, луѓе мои поголеми од најголемата џукела што сум ја видел во Маврово и Шар Планина заедно. Изгледаа како магариња на стероиди, дури едното од нив изгледаше како квазимодо – имало некаков тумор. Да се вратам кон огромната куќа со огромна штала. Влеговме културно како и секој намерник во куќата и се појави една насмеана тетка со која што конверзацијата се одвиваше прилично тешко. Не, оваа не се лигавеше како старецот во „домот“ на Ристе, само не знаеше Англиски, а ние од Гермасни знаеме само соба и сендвич… Бидејќи си побаравме соба за 6 луѓе, тоа и добивме, не спиевме во шталата. Кога ни ги покажа собите мислам дека во тој момент бев повоодушевен од собите него од мразевите.

Собата немаше мини бар, сателитска и интернет – само изгледаше премногу уредена и влеваше чувство на хотелска соба на Хаваи; за една куќа на фарма,мене чудно, но барем јас тоа така го доживеав. Го собравме и другиот дел од експедицијата и како вистински алпинисти комотно се вдомивме во топлите соби. Тетката ни покажа каде може да ја сушиме опремата после качување, одма и стана јасно зошто сме тука, додуша и не им бевме единствените гости во тој момент/недела.

Кога го решивме и тоа гајле, кога си се изнасмеавме за лежалките, вреките и шаторите со Круно се стрчавме со колата да купиме и водич за насоките. Е сега се чувствував како коцка мраз во шејкер. Тоа беше коктел од еуфорија, емоции (од кои девојчиња плачат по филмови), страст, неисчекување и, и…јасна ви е сликата де. Успеавме конечно да се договориме кои што ќе качуваат следниот ден. Ги поделивме присобраните тубуларци, останатата опрема, јажињата и си се раскомотив во новиот ми кревет, демек нешто ќе читам. А бе одма заспав!

            Сабајлето последен станав, чисто од бунтовнички причини. Протестирав бидејќи не наоѓав логика да станам во 5 и 30, ако треба да почнеме со качување во 8 часот. Утрото го тегневме доволно долго и конечно тргнавме кон мразевите. Додека пешачевме кон првите насоки што треба да ги качиме, мислам дека се подмочав малку, како кученце, од среќа, иако претходно се осигурав дека сум комплетно празен за да немам инциденти во насока. Значи три наврски, две насоки. Круно и Здравко влегоа во Dreifaltigkeitsfall (WI3+, 80m), а јас и Жика, Цеко и Стариот во Aluhol (WI3, 180m).

Според водичот, ова што го читате како оценка, го одбравме како нешто полесно да се привикнеме на теренот, мразот итн. итн. Се е тоа супер само што поради недоволно мраз на терен и не беше баш така, беше за нијанса потешко, само до една оценка или пола, плус. Како и да е, прв тргнав јас, и бајаги се изнамачив. Она што според водачот како пристап требаше да биде замрзнато, е па не беше. Место качување на мраз влетавме во класично балванарење, од балван на балван преку тазе паднатиот снег. После 200 метри стигнавме до мразот, вистинската насока. Се собравме сите четворица и почнав јас. Беше некоја си двојка првиот цуг, со по тек-таму некое скокче, ништо страшно. Тука најмногу ми се направи мерак кога се усидрив на чок, за кој сите иронично ме прекоруваа зошто го зимам (по нашки заебаваа!).

Имаше уште еден таков цуг и после дојде она што требаше да биде тројка… Тие триесеттина метри убаво се измачивме сите четворица. Објективно не беше повеќе од четворка, ама мене лично повеќе ме збуни и исплаши отколку што технички ме измори. После овој цуг и уште еден-лесен, влеговме во еден бајаги мокар, со техничка оценка 3. Следниот поради реални, тубуларно-мокри причини не влеговме – мразот беше премногу мокар и мек за да издржи пад на тубуларец, а карпа и некое дрво немаше вдолж целиот цуг. Додека ние се спремаве за надоле, на два цуга под нас дојдоа Круно и Здраве, па сите заедно си направивме абзел.

По пат до дома, дома и целото преостаното време од квечерината го поминавме како стрини раскажувајќи ги доживелиците од дента. Мошне инспиративно, мора да признаам. Пред да легнеме се договоривме и што ќе качуваме утре дента и дека ќе го бојкотираат мојот штрајк, морало порано да излеземе од дома и порано да влеземе во насоката!

            Утрото така и започна, со брутален бојкот на мојот штрајк и задушување на мојот бунтовнички сон. Стигнавме доволно рано пред Strannenbach (WI2-3, 400m), кој беше прилично влажен. Колку и да беше мразот влажен, ние бевме далеку понапалени и решивме да ја качуваме левата варијанта од насоката. Паралелно тргнаа наврските на Ристе и Цеко и Здраве и Круно, додека они качуваа, а ние чекавме се здобив со некои расекотини по носот и усната. Доволно големи колку да се жалам, доволно мали за да зараснат додека ме види мајка ми. Качувањето се одвиваше супер се додека Ристе малку не го боцна едното јаже. Сега пак, супер одеше кратењето на јажето и нашата јанѕа… потоа качувањето повторно продолжи супер.

Сидриштата беа на јасни и предвидливи места, мрзот во погорните места беше поцврст. Цуг за цуг во нашето познато и весело друштво, се до моментот кога мразот беше премногу стопен и мокар за да продолжиме нагоре. Кога нема нагоре единствена опција е надоле, со изверзираниот систем на групно абзелување, со брзина на елеватор се спуштивме до доле. По пат имавме прилика да направиме муабет со други качувачи, од кои излезе дека едните дури ни се и цимери во огромната куќа. Кога излеговме од насоката, а излеговме според планот, имавме доволно време за рагледување, а и доволно малку за да качиме уште нешто. Сепак времето не беше залудно потрошено, научивме доста за положбата и состојбата на останите мразеви. Видовме еден доста импресивен мраз, во кои имаше двајца качувачи. Мене таа глетка ме направи љубоморен. И денеска процедурата до дома и низ дома помина исто како и претходниот ден.

Е овоа утро, пак мојот штрајк беше актуелен, и се исплатеше. Не истрчавме толку рано. Утрото го мезевме како што сонцето полека ги мезеше степените на термометарот, како што Ристе си го мезеше намазот со лук, како што Бетовен (кучето-Квазимодо) си ги мезеше бисквитите. Колку што Бетовен имаше заборавено дека е куче, ние така рутинирано излеговме кон новиот предизвик за денот. Тргнавме кон мразевите кои што имавме шанса да ги видиме претходниот за да ни влезат во глава. И тоа како ни влегоа… Круно, Здраве и Жиле влегоа во Mittlerer Maralmfall (WI4+ 200m). Влегоа такви какви што се, а само Круно излезе со нов прекар – Алабаков, во чест на јазолот „Абалаков“. Приказната се развива така што Круно доаѓа до момент каде што мразот е со пропорции на „циганска хартија“ и единствена варијанта е абалаков, Круно го промаши малку, за среќа само името! А ние останите качувавме една насока која што е несомнено поврзана со мојта љубомора. Во принцип не сум љубоморен, ама ме држи додека не си го истерам инаетот. Сега инаетот се преклопуваше со меракот, кон кој што се придодаде и Цеко. Влеговме во насокта што ја видовме претходниот ден со име и опис Vorderer Maralmfall (WI3 – WI5 80m).

Цеко го водеше првиот цуг, од проста причина што не сакам рампи, вторите два ми припаднаа на мене. Целото искуство можам да го опишам едноставно само како Rock&Roll , искуство кое обично се доживува на концерти под дејство на сомнителни супстанци (не сум пробал само сум прочитал, мамо!). Додека ние го доживувавме нашиот рокенрол концерт, Ристе беше доволно љубезен да го докуметира со видео и фото целото качување. На крајот на таа рокенрол доживелица развивме и Македонско знаме…од оваа временска перспектива и не ми е баш јасно зошто…Цеко сакаше дипломатски пасош! За да му кажам фала на Ристе,  но и да го пролонгирам гореспоменатото доживување и ние двајцата влеговме во истата насока кај Круно,  со разлика од едно „алабаково искуство“. В куќи квечерината течеше иста приказна, само што сега куќата замириса на кајгана со пола кило сланина, а за Круно и Жика – само на кајгана…

Мислам дека следнава изрека ми е од партизаните: „Ново утро, нова борба“. Па и да не е, ние си имавме наша „борба“. Ова „борба“ ме наведува да напоменам дека мојот штрајк и ова утро беше залуден. За да има антагонист, мора да има и протагоист, а ова утро од антагонист во приказнава, станав протагонист на самиот себе; сите групно станаа последни! Утрово го истегнавме толку долго, што почна да личи на чаталот на дедо ми Роко. Најадени, напиени тргнавме по добро познатиот пат за да си се закачиме секој на својот мраз. Здравко и Круно за „нивен“ мраз го одбраа Strannenbach (WI2-3, 400m),овој пат десната варијанта. Ги оставивме нив под него, а ние како искусни џаболебари вртевме околу мрзевите додека да се одлучиме како ќе ја запечатиме оваа акција. По доволно долго шпацирање по „лизгалиштето“ се одлучивме за првата насока на Круно и Здраве, Dreifaltigkeitsfall (WI3+, 80m), само затоа што Здраве цело време кога ќе му се спомнеше насоката бликаше од ќејфови! Поучени од претходното искуство, кога пристапот беше целосно балванарење, сега тргнавме голи, без дерези кон насоката. Првите проблеми ги имавме во пола насока, кога веќе мораше да се наоружаме во полна спрема. Да добро прочитавте, до пола насока, за неколку дена само толку и остана од насоката.  Не дозволивме тоа да ни го расипе расположените и качивме колку што можеше, го извадивме максимумот, го исцедивме мразот, остана само за во чаша бурбон…

Со тажен поглед како во стар шлагер и полно срце се спакувавме вечерта за на пат, но сега накај дома, дома во Скопје и Штип! Осамно и ова утро, осамнавме и ние пред колите, се поздравивме и изгушкавме со тетката со ветувања за да се видиме догодина пак. А бе испраќање ко испраќање, исто како во летувалиште во Претор или во Шула Мина – Крушево. По пат застанавме и во локалниот Супермаркет да поткупиме нешто за по дома, некое сувенирче…Е да, Жика си го заборави виното кај мене во кола, супер вино! Нејсе. Тргнавме со намера да преспиеме во Загреб, за да ги избегнеме временските (не)услови. Пред Загреб, решивме дека ќе тргнеме нај Белград, па таму да преспиеме. И да, пред Белград решивме дека ќе одиме за Скопје, па таму да преспиеме… Испадна на крај дека временските услови се непогодни за возење само кај нас. А бе дома си е дома!

Во релативно, кратки црти вака некако изгледаше нашето излагање во Австрија. Секако има уште еден цел ферман непишани препирки, случувања, анегдоти, кои останува да се раскажуваат на следната акција, следниот табор, под некоја карпа во скоро време и после многу години…

Фала ви на читањето, поздрав со љубов, Ико.

P.S. Доколку очекувавте или сакате, краток извештај еве ви линк: http://www.macf.mk/index.php/2010-12-02-12-24-56/154-2012-02-20-17-24-13

Мраз и позитивна енергија

Пророштвото на метеоролозите за изминатиот викенд за „најниски“ температури не се исполни, и тоа неколку пати оваа зима. Мразот кој го оставивме минатиот пат во Маврово малку се топеше ама беше добар за работа, но за волја на вистината тој што го имаме мораме да го качуваме, мана на мраз не се наоѓа, особено не кај нас.  Алпинистички Клуб Матка како најголем по бројност на членови беше присутен два дена таму, како дел од тренингот за качувањето во Австрија на мраз оваа зима и работа со почетници на мраз. Саботата појдовме тричлена екипа составена од Здравко (јас), Круно и Ико. Го искористивме подобриот дел од десниот и левиот мраз за качување одма над магистралниот пат каде што поминуваат шлепери со 120 километри на час. Бар прават суперкул ветер за подобро уживање на мразот!
Наредниот ден (Недела) дојдоа скоро сите членови на АК Матка, вкупно на број бевме околу 13 членови, истото го спомнав на една социјална мрежа а ќе го спомнам и овде дека можеби ова беше најголемото качување на мраз во Македонија досега направено, групно и клупски! Се поголемата популација доведува до една позитивна атмосфера и популаризација на алпинизмот во Македонија. Работевме во повеќе групи, напредна и почетници, работа со опрема за мраз, тубуларци, гуртни, работа со алатките за качување мраз (бајли), дерези и нивна поставеност, техниката на качување на мраз итн. Целиот собир беше составен од една група млади и талентирани алпинисти на кои допрва им следуваат успесите во качувањето. Квалитетот, искуството и ентузијазмот кој владее во македонскиот алпинизам и алпинистичката заедница е мотивација која ќе придонесе до врвни резултати и предизвици.

Здравко Спасев

Ice Climbing, Маврово.

Неколку сезони наназад ситуацијата со мразевите во Македонија е секогаш двострана. Од едната страна имаш лавинска опасност а од другата малку слободно време кога нема лавинска опасност па се задоволуваш и тренираш онолку колку што дозволува планината и условите. Големата варијација на температурите и огромните врнежи на снег низ планинските масиви популарни по големите мразеви беше ужасна. Слој по слој, супер услови за дома седење. Со претходна најава, ние, АК Матка и во контакт со момците од Охрид, АК Патагонија решивме да појдеме и да ги погледнеме условите во околината на Маврово и мразевите кои по традиција се формираат секоја година без никаква опасност од лавина, освен онаа каде што поминуваат коли и шлепери со 100км на час ДО тебе.Тоа е алпинизмот.
Некаде околу 8 часот изутрина стигнавме заедно со дечките од АК Патагонија на потегот Маврово-Дебар. На неколку локации воопшто немаше никаков оформен мраз па за тоа се одлучивме да тренираме на оној кој ни дозволуваше, тоа беше оној пред една „кафана“ после исклучувањето за патот кој води кон Кораб. Нема иначе мезиња во кафаната.
Качувавме во наврски каде што должината се движи под големата првисна карпа а останатиот дел беше top rope на сите мразеви (види фотос). Како обезбедување користевме тубуларци и убави багремови/дабови дрва кои пружаа и тоа како добра сидришна точка.  Се тренираа техники на качување и водење како прв на мраз, техника на поставување на сидриште на/во  мраз, методика на тренинг за качување во зимски услови, планирање и моделирање на тренинг во зима и на мраз. Мразевите кои беа понудени беа одлична варијанта за добар тренинг особено пред заминувањето во Австрија како дел од Македонската Алпинистичка Федерација која изминатава година направи огромен успех и квалитетно качување во домашните и странските врвни алпинистички локалитети.  Следува уште една, уште подобра од минатата!

Здравко Спасев.
АК Матка.

Челичење

 29.12.2011. Денеска станав во 7 саат сабајле. И покрај тоа што не си легнав рано како што планирав и имав отспиено само 4 саати, не сакав да му откажам на Никола за одење на Матка. Колку што надвор беше ладно – толку јас бев “загреан” за качување. Се договаравме да ја качуваме “Франгова”, а идејата да качувам тешка насока во зимски услови некако ми правеше филм дека полека станувам сериозен алпинист. Го натоварив плавиот Ферино ранец со основна лична опрема и искочив од дома. Гостиварецот (Никола Андоноски) го почекав неколку минути пред да се појави кај Макпетрол бензиската на “Партизанска” и оттаму тргнавме накај Матка. Застанавме по пат во Ѓорче да купиме некое пециво, а на горниот паркинг кај браната стигнавме негде околу 9 саат. Кај манастирот Шишевски мислам дека бевме околу 9 и 15. Таму го видовме Жаре, кој собираше метален отпад. Матка изгледаше прекрасно, целата прекриена со слана и малку магла – едноставно имаше некој мистичен изглед. Многу ми се качуваше. Се напив малку чај (веќе јадевме на паркингот), па направив кратка медитација во една од “самиците” (секогаш ми помага да се релаксирам). Кога тргнавме надоле накај почетокот од насоката, пред вецињата приметив дека водата што обично цури под самите врати е замрзната. Мене веќе ми беше прилично студено на нозете и малку се плашев како ќе ми биде кога ќе облечам патики за качување, ама од друга страна си реков малку челичење нема да биде на одмет – сигурно ќе се адаптирам.

   Се договоривме со Никола тој да го води првиот цуг. Уште на самиот почеток почнав да мрзнам и ги пцуев моментите кога ќе дувнеше малку ветер. А се пцуев и себеси што си заборавив ракавици. На прстите на нозете ми беше ладно и како да ми се вкочануваа, но си велев дека ќе биде подобро штом почнам да качувам и ми се разработи циркулацијата. Додека јас мрзнев, Никола тешкиот дел од првиот цуг го тераше клин по клин – ќе укопча, па ќе одмори малку. Кога го пројде тој дел, баш пред самото сидриште, кај што веќе е колку-толку полесно, ми викна “ПАЗИ!” и, како го кренав погледот само го видов како “летна” надоле. Јажето ме повлече така што ме плесна за карпата. Минимум 8 метри ги прошиша. Го прашав дали е добар и ми одговори со едно “одлично”, пропратено со неколку пцовки. Но мене тоа не ме смири. Ми се причини како да удри со грбот од гребенот и си мислев дека е повреден, но дека од напливот на адреналин не го осеќа тоа. Почна да се нервира – кој ќе го качува пак тој дел! – и му одговорив да не се заебава и да се се истегне по јажето. Постапи така и брзо после тоа беше на сидриште викајќи да ослободам јаже. Ако денот (качувањето) не успеав да го познаам по утрото, тогаш дефинитивно го познав по облекувањето на патиките за качување. Прстите ми беа толку смрзнати што ми се чини ми требаше цела вечност за да си ги врзам врвците. А потрошив и едно 5 – 10 минути пред да почнам со качување во триење на рацете. Кога тргнав нагоре, на почетокот немав некои проблеми. Освен што ми беа смрзнати прстите и на раце и на нозе. Но самата насока ми делуваше лесна. Веројатно затоа што е лесна додека стигнеш до делот кога веќе не е. Еден дел од карпата(со окер/кафеава боја) едноставно – со мојата физичка (не)подготвеност и силниот студ – ми изгледаше како научна фантастика да го пројдам слободно. Од тој момент веќе не ми личеше на качување тоа што го правам, туку на очајно обидување на некое животно да се ослободи од ловџиска стапица. Малку ќе се поткренев, ќе му викнев на Никола да ме затегне и ќе виснев. И така, малку по малку, стигнав до сидриште. Никола ме праша дали сакам да продолжам да го водам следниот цуг на “Франгова”, но не ми требаше многу мислење за да му кажам да се префрлиме на “Ветерански”. И одма појдов. Позната должина која секојпат без проблем сум ја проаѓал слободно, сега се фатив себеси како се мачам да излезам на крај. Студот и слабото спиење си го направија своето – неколку погрешни движења и на двапати се најдов во лоша положба што да морав да се спуштам за да се одглавам и да можам да продолжам. Но, сепак го пројдов тој цуг слободно. Како и тој после кутијата…

03.01.2012. Почна нова година. Си ја честитавме со Никола преку Фејсбук, а притоа ми спомна дека официјално ние ја затворивме качувачката сезона од претходната. Го прашав дали е расположен да бидеме истите и што ќе ја отворат за оваа година, но испадна дека не ме чекал за тоа. Нормално,  не бев изненаден. Си го вратив филмот од пред неколку дена кога качувавме и се сетив како се вратив тој ден дома со модри палци на нозете и како ги масирав под млаз ладна вода… Можеби го заокружив крајот на годината со малку ноншалантно однесување(благо кажано), но еј – затоа почна нова година и можност да се направи подобро од претходната. Им посакувам на сите СРЕЌНА НОВА ГОДИНА исполнета само со здравје и со многу успешни искачувања – како алпинистички така и професионални, духовни и полни со љубов!

-Виктор.

Патишка – Солунска – Патишка

Пред точно две недели (03.12.2011) за време на меморијалниот собир на Солунска Глава (4 Алпинисти),  во нивна чест Алпинистички Клуб  Матка реши да го изведе маршот преку Патишка Река со цел за подобро запознавање на теренот и многу поефикасен тренинг. Целта беше да се изведе наменски тренинг и тоа во неколку сфери :

-Ноќевање на висока планина
-Кондиционен тренинг со големи ранци
-Движење и ориентација со прирачни средства
-Запознавање со организмот на ниски температури

Моделирање и планирање на тренингот на планина  како и општите принципи на подготовка пред заминување на планина се од суштинско значење па затоа го искористивме овој сув период од годината, пред да паднат првите снегови и да се зголеми значително опасноста од лавини.

Движењето одприлика одеше преку Патишка река (955), Остри Врв (2,263), Убава (2,352), Шилегарник (2,114),  Солунско поле (2,097), Солунска глава (2,538)

-Поради лоша конотација нагласувам дека стигнавме на еден час пред врвот Солунска Глава, таму преноќивме и назад се вративме изутрината поради јак ветер, видливост и лоши временски услови.

Здравко Спасев

[nggallery id=8]

Првенствена на Солунска (прва рампа) (опис)

При секоја посета на некој локалитет се трудам да дознаам што повеќе за претходните качувања, што не само ми помага во изборот на опрема и правењето на стратегија туку и полесно го запознавам ако качам некои насоки кои претходно биле качени. Така беше со Нежиловите Стени, и досега качувавме пред сè насоки кои се (колку-толку) уредени. Информациите за Нежиловите стени се најтешки за наоѓање, пред сè поради карактерот на стената, нејзината далечина, ретките качувања, рељефот, и недоволната испитаност на стената, што честопати доведува до недоумици при разговорите со алпинистите. Најчесто кога ќе пристигнеме под стената, немаме доволно време да ја разгледуваме, истото е и кога сме над стената (без разлика дали се враќаме од качување или само сме дошле на планинарење), секогаш не може добро да се согледа теренот, што и донекаде е добро, за да има доволно авантура во качувањето на првенствени (но и претходно искачени) насоки во овој локалитет, бидејќи по сите свои карактеристики, налага сериозен алпинистички пристап како некоја светски позната голема стена.

Поради тоа, долги часови сме разгледувале фотографии и само една линија ни се врежа во главите како релативно логична и едноставна, тоа е првата рампа која започнува десно од Црвениот Столб. Претходно Зоран Мајсторски ја фотографирал во месец март 1999 при обидот за зимско искачување на насоката „Мајсторски-Мурсели 1998“, и на неа имаше доста снег, што укажува дека не би требало да биде многу тешка. Но, (смора да име некое но) на фотографиите се гледаат места со жолто-црвена боја, кои ни изгледаа тешки, и затоа не влегувавме да ја качиме, гледавме некои други линии, и пак ги повторувавме претходно искачените насоки.

По неколку посети на демиркаписката клисура, веќе не можевме да издржиме, а времето, за жал, сеуште е доста топло, па се решивме конечно да се обидеме да ја качиме првата рампа. Фактот дека денот е краток, уште повеќе ја усложнуваше ситуацијата но го правеше предзивикот поголем. Се поклопи и со меморијалното искачување на Солунска Глава „4 алпинисти“ во чест на од лавина загинатите алпинисти Влатко Боцевски, Бранко Ристовски, Огњан Филиповски и Предраг Толмачев. Заедно со Дејан Крле тргнавме од Скопје во 17:00 на 2. XII. 2011, во Велес дојде Зоран и продолживме кон Нежилово. Во „Чеплес“ пристигнавме во 22:00, набрзина каснавме и си легнавме.

Станавме во 2:50, само наполнивме вода и тргнавме кон изворите на Бабуна. Од таму започнавме со пристапот кон Стената, не за првпат во црна темница. Зоки тргна нагоре кон првиот скок на „Ц.С.К.“ и „Воскресение“ и започна да пречи во десно, а јас тргнав нагоре покрај Црвената Кула. Околу 8:00 започнавме со качување, првите две должини ги водев јас. Потоа Зоки, па јас, на едно место каде рамата завршува и застанав за да најдам некоја логика, и фатив од десно, со неколку мали пречења во лево и десно низ слабо изразените жлебови го поминавме ова место кое одоздола ни изгледаше како невозможно. Претпоставуавме дека ќе нè стемни над крајот на рампата, бидејќи чувствувавме дека сме бавни, зашто многу внимававме на безбедноста, која во вака ронлив терен е нешто релативно. Натаму повторно следуваа секции кои беа претерано ронливи, спред искуството на Зоран, поронливо нешто ни на Солунска не видел. Седмата должина ми ја смрзна крвта, изгледа крајно лесно, но со опасна црвена боја, и црвена земја, која едвај ги држи камењата залепени, како некој ѕид од стара селска куќа. Тука никој не би сакал да падне, а места за осигурување немаше никакви.

Стигнав до еден превис, каде едвај стоев на нозе, за раце имав едно големо фаќалиште кое едвај стоеше „залепено“ за карпата.  Неколкупати пробував да направам движење нагоре, но секогаш тоа завршуваше со пцуење, бидејќи сидриштето беше на две недокрај заковани жилетки, а било каков одрон би ме повредил мене  или би скинал јаже. Стоев и размислував, лево од мене имаше уште една логична линија, одделена со тешко ребро, кое не можев да го испречам, забележав една оскудна пукнатина, закајлив две мали жилетки од 3-4 cm внатре, и не влегоа докрај, па ги подврзав. До неа забележав една мала дупка, и во неа заковав еден мал клин од 3-4 cm, и тој не влезе докрај и него го подврзав. Така малку смирен, „отпењав“ малку надолу, каде можев слободно да направам пречка. Таму ме пречека еден камен од 4 m3, но знаев дека веќе нема враќање. Едната страна на каменот беше рамна плоча, 30 cm над неа ронливи превис, така правеа еден тесен камин, и од секое мое движење надолу течеа камења. Некако се измачив, и повторно еден мал превис, стигнав на полесен терен, каде не најдов пукатини за да заковам клин. Продолжив нагоре, додека не стигнав до една мала пештера (добра за бивак). Заковав 4 жилетки, од кои само едната влезе докрај, на нив направив сидриште.

Кога Зоки стигна до мене неколку пати повтори „Луд си!“. Видно вознемирени, застанавме обајцата под пештерата, се напивме малку вода, каснавме малку суво грозје. Зоки ме праша:„Знаеш ли колку е саато?“ – „12:00“ – одговорив. –„Не, 11:00“ ми рече. и му реков на Зоки да води. Еден огромен камен голем колку ранец падна, но ме заобиколи на безбедно растојание, поради што моети сидриште беше во пештерата. Обајцата кажавме дека сме добри, јас кога стигнав кај Зоран, веќе тоа беше крајот на Рампата. Нагоре започнавме по логичниот гребен. По 2 должини најдовме стар клин, а потоа и сидришта со експанзивни клинови, кои се дел од абзелната линија направена во 2005 година при акција на МАА од страна на Бојан Митковски и Дарио Млошевиќ (фала на Бојан за информациите за местоположбата на абзелната линија). На полесен тревнест терен пристигнавме до потешки скокови, околу IV+. Од страна имаше планинари а исто така беше и Дејан кој нè фотографираше. До крај испаднаа 14 цуга, (не сметајќи го делот кој го качувавме ненаврзани), качени за 7:30 часа. Набрзина се спакувавме и тргнавме накај „Чеплес“. Нè стемни дури кога влеговме во шумата. Вечеравме, се дружевме со учесниците на меморијалното искачување, и си легнавме.

Повеќе фотографии и опис на насоката има на сајтот на АК Плоча.

ОПИС

 

Насока: (Првата рампа на Јужната Нежиловска Стена, Андоноски-Мајсторски 2011)

Дата на искачување: 3. XII. 2011 година.

Први искачувачи: Никола Андоноски и Зоран Мајсторски.

Должина: 600 m, 14 должини (цугови)

Времетраење на првото искачување: 7 часа и 30 минути. Од планинарскиот дом „Чеплес“ започнат пристап во 3:00 преку изворите на р. Бабуна. Наврската од стената излезе во 15:30.

Местоположба: Насоката се наога на централниот дел од карпата на првата специфична рампа која дијагонално ја сече Јужната Стена.

Почеток на насоката: Започнува веднаш над Црвената Кула (Црвениот Столб) по специфичен жлеб.

Опис: Насоката започнува со лесни детали од III+ кој на почетокот има мало дрво; во должината е оставено еден клин и еден на сидриштето, исто така и второто јаже со тежина од III+ со качување по карпи и бусени од трева, на сидриштето има еден клин. Третото јаже e за нијанса потешко каде што има оставено еден клин и еден на сидриштето и доста нестабилен терен. Четвртото јаже се качува по тесен жлеб кој е доста нестабилен и нема место за обезбедување оставено еден клин на сидриштето. Петото јаже е должина која се качува во големата специфична дупка која е само еден голем превис овде тежината е III се качува по карпи и бусени од трева на сидриштето има оставено еден клин. Шестото јаже се прави пречка на превис за повторно да се дојде на рампата тежината е V+ во должината има оставено еден клин и еден на сидриштето. Седмото јаже исто така започнува со пречка под превис но овој пат тежината е VI+ и по многу нестабилен терен каде што има многу камени блокови кој едноставно на нашите движења пагаат како вода во безбдната. Под превисот има клин кој е доста значаен на кој се прави мало пречка лево со натегање со што се користи за префрлување во големиот искршен блок, нагоре по ронлив терен мешан со трева (IV+); сидриштето е под големата дупка која е добра за бивак. Осмото јаже е постабилно и по поцврст терен на почетокот тежината е IV покасно таа се намалува. Деветото јаже е нецело и се излегува по лесен терен на гребенот и воедно овде завршува рампата и се пречи благо во десно се оди по специфичен гребен кој води до излез од насоката. Десeтото јаже е од некоја постоечк насока која поминува овде каде што тежината е полесна и наидовме на два алпинистички клина од кој на вториот го направивме сидриштето. Единаесетото јаже исто така е по лесен терен каде што има еден алпинистички клин и се поминуваат два експанзивни клина кој се поставени во 2005 година како абзелна линија, сидриштето е погоре на 15 m од експанзивните клинови каде има еден алпинистички клин. Дванаесетото јаже е полесно и се поминува неколку потешки скокови сидриштето е на два експанзивни клинови. Тринаесетото јаже е со тежина од IV+ се движи на почетокот искршен но компактен дел а покасно се влегува во мал камин каде што има поставено 4 алпинистички клина сидриштето е на два експанзивни клина. Четиринаесетото јаже е нецело јаже и е излез на насоката сидриштето се прави на карпите на тревнастата полица каде има два експанзивни клинови на големо растојание.

Клучен дел: Шестото јаже, превисна многу ронлива секција до поголем превис, пречка во лево, движење огромен на откршен блок, блиску над него превисна карпа, многу ронливо.

Потребна опрема: првите искачувачи понесоа 12 долги гуртни со по 2 слободни карабинера, две долги сидришни замки од 6 m, пар двојни јажиња 50 m, два мали френда кој на два до три моменти беа поставени исто така и на неколку моменти поставивме чокови за осигурување. Понесовме и по 10 клина со различна големина од кој оставивме 10 во рампата, а на излезот на насоката наидовме на 9 постоечки клинови од абзелната линија направена во 2005 година и на 4 сидришта со експанзивни клинови кој се од таа абзел-линијата.

Забелешка: Првиот дел до кулата го поминавме во смул-соло качување по две варијанти од која Никола одеше во директна линија по плочите кој се со тежина од IV+ според UIAA додека Зоран направи пречка од од почетокот на насоката „Централниот солунски кулoар“ кој исто така има тежина од IV. Да се внимава насоката е доста ронлива и пукнатините за обезбедување се минимални и доста плитки.

 

 

Никола Андоноски

Демир Капија

Во доцните есенски утра, најчесто маглата лежи како јорган врз старец. Но не беше така и на 13 ноември, кога за последен пат со стариот Голф на Ристе се стркалавме кон Демир Капија. После неполн час и половина возење се најдовме на “познатиот” паркинг меѓу двата тунела, каде што не пречекаа момците од Охрид, а неколку мига подоцна пристигнаа и останатите.

Се на се, се собравме дури четиринаесетмина (детален преглед на присутните и на качените насоки може да се види на www.macf.mk).

Се упативме кон карпата. На самиот брег на реката Вардар, не пречекаа и поздравија регионалните рибари кои веќе одамна го имаа започнато денот.

Се сеќавам, тоа беше убаво и топло есенско утро. Под карпата се поделивме во парови и секој со својот партнер се упати кон некоја од насоките.

И така, Ристе и јас одлучивме да почнеме од Б2 бидејќи и двајцата немавме одамна качувано. Се упативме кон насоката, каде наидовме на поприлично голем ред за чекање. Очигледно не бевме единствените кои имале обврски изминатиот период. Очигледно не бевме ни единствените кои сакаа да почнат со нешто полесно, сфатив, на крајот на насоката, бидејќи со оглед на гужвата, на самиот старт полесно ми беше да верувам дека некој во неа дели бомбончиња.

Цуг, по цуг со Ристе дојдовме до крајот. И таму горе, на крајот додека Ристе се обидуваше да зароби некои моменти во фотографии, јас почнав да се симнувам надоле. Попатно ги сретнав Мите и Ангел кои накратко ми доловија некои од нивните импресии од Влатчева. Побрзав да ги одминам со цел да можат на мир да продолжат со качувањето.

Додека го чекав го Ристе да се симне, како змија се печев на сонцето и ги набљудував останатите кои како разиграни мравки ползеа низ карпата.
Кога дојде Ристе, дојдоа и Алексадар и Игор. Направивме смена во паровите и со Игор отидов во Блажева. Искрено воопшто не ни имав слушнато за оваа насока, а ни првиот впечаток, кога се најдов под неа не беше некој многу воодушевувачки.

Се што гледав пред мене беа дрва и треви. Карпата скоро и да не се гледаше. Се сеќавам, Игор тогаш ми рече да не избрзувам со моите заклучоци за насоката и дека тоа всушност е прекрасна насока, која е малце подзаборавена и обрасната.

Ми објасни по која линија треба да се движам, и ме предупреди на ронливоста и недостатокот од клинови.

Тргнав. Со секој направено движење почнував да ја гледам убавината на самата насока. Повеќе не ни обрнував внимание на тревите и дрвјата. Максимално се поврзав со карпата и уживав во нејзината магија.

И сега, цуг по цуг со Игор стигнавме до крајот. Се сеќавам, посебно внимание ми привлече последниот цуг. Не беше долг и не беше тежок, но беше поинаков. Тоа беа големи полици кои даваа некој посебно впечатлив и убав крај на самата насока. Кога стигнавме на самиот крај во мене се појави некоја лавина од среќа. Насоката во мене направи некоја неопислива исполнетост. Се чувствував како небаре вечноста да беше врежана за мене. Не ми се веруваше дека на почетокот толку брзо ја осудив насоката.. Небитно. Веќе имав ново мислење.

Тргнавме надоле. Игор ми раскажа многу за историјата на локалитетот и на некои од насоките, попатно и застанувавме за да ми покаже некои од нив. Веќе се стемнуваше, побрзавме надоле, каде не чекаа остнатите. Набрзина се спакував и се упативме кон колите.

И така, на “познатиот” паркинг помеѓу двата тунела во Демир Капија, дури и откога веќе сонцето одамна имаше одјурено на запад,  а сеуште се слушаше галама од нашите импресии на изминатиот ден, одличивме да продолжиме во една од Демиркаписките меани. Секако, тоа беше само со цел да се направи детален преглед на денот и да се подискутира за него.

И така, кога веќе денот почна да здосадува, а месечината беше високо на небото, уморни од целодневното движење како беспомошни морнари запловивме назад кон Скопје.

 Темјана Ефтимова