Со шлагот размачкан по нашите лица и фантагоризми за австрискиот мраз полека, но крајно решително почнавме да се тркаламе по асфалтот. На ретровизорот не можев да го видам ни Жика, а камо ли плавиот „Голф“ на Ристе. Не можев да ги гледам не од вообичаените причини – колата ми е секогаш прљава толку што едвај успевам да не се извалкам кога и да влагам во нејзе; туку овој пат, сосема очекувано, поради опремата која што буквално беше уредно расфрлана низ целиот ентериер. Тоа и не се покажа како толку лоша идеја, затоа што на Круно „пластиките“ ми дојдоа како удобен потирач за десната рака, онаа со лактот што неуморно лебди над мењачот. Монотонијата од возењето по т.н. автопат до граница, ја разби озлогласената Грданичка клисура. Лошата репутациај на клисурата беше крајно компромитирана од снегот што беше секаде околу, освен на патот. До Љубљана стигнавме преку некогашниот „Братство-Единство“ аутопут како лет, „лет над кукавјичкото гнездо.“ Така супер и брзо помина се, од едноставна причина што во пресрет на нашата шоферска одисеја се попречија радио станиците што ги имавме поделено по коли. Секако би било безобрано и тоа крајно, ако од моја страна во оваа прилика не истакнам дека нашиот дисперзиран (во Штип), Жика имаше голем удел со неговите досетки и препирки, и секако, Здраве кој што ја испочитува станицата како политичар на митинг (извини Здраве!).

            Нејсе. Во Љубљана сме. Беше едвам 21 часот, а градот спиеше како месечево кравајче на Северен пол – мирно и многу досадно. Како и да е, кои сме ние да ја коментираме европејската култура и нивните месечарски амбиции… Меѓудругото низ гратчево имавме шанса да ги исползуваме можностите на GPS апликација кај Ристе во телефон. Инаку тоа беше еден од ретките моменти кога не ја пцуев поради неточното наведување. Она што ми  остави најголем впечаток од Љубљана, покрај тоа што си купив патики за качување по 6-7-ми пат, е симпатичната Турчинка на рецепцијата во хостелот каде што преспавме. Сега има една голема елипса (скокање на време)  од целата ноќ, не, не е поради вообичаени околности, немаше користење на алкохолни супстанци, туку спиевме длабоко до сабајлето, дури до 6 и 30, цирка… Пред мене виси на вратата од собава една ќеса од „Иглу Шпорт“ – продавницата од каде што Цеко си купи пантолони, а Ристе и Здравко ракавици, плус и уште една клупска лопата. Ништо битно, само се фалам.

            После Љубљана продолживме директно до Малта. Како што продолживме, директно, така и стигнавме – директно! Малта е едно обаво местенце сместено во Југо-Западниот дел на Австрија со прекрасна природа и пејасжи од разгледница. Колку и да биле воодушевувачки природата и пејсажите, ние не им обрнавме посебно внимание; од една страна сме виделе полно разгледници, а од друга страна многу побитно ни беше да најдеме место каде ќе спиеме. Уф тоа барање на престојувалиште! Како полски глувци во доцна есен се пикавме по секоја дупка низ целата долина на Малта со надеж дека ќе најдеме пристојно преноќувалиште со пристојна цена. Проблемот беше во тоа што немаше баш „дупки“, а цените беа далеку од пристојни. Се разбира, раскажувам за хотели со хотелски цени. Ишамарани од фактичката ситуација баравме и летни кампови каде што би се шверцувале со нашите шатори… некој мудар човек пред многу време роден рекол дека надежта последна умира. Тогаш тоа беше и се што имаме – надеж! Продолживме да бараме понатака по патот. На само неколку километри од мразевите нашата надеж замираше како Халиева комета, следен пат ќе се појавеше после 72 години.

Тогаш го видовме и првиот мраз, монументален водопад со неспоена завеса, па за да ги задоволиме нашите емотивни потреби и качувачки пориви подзастанавме да го буљиме, и баш тогаш Жика наш прочита некаде табла со знак „ЦИМЕР“, додека им јавиме на другото возило, Ристе ни јави друга табла со исти знак. Две коли, два знака, се поделивме и секој по својот знак. Е оној на Ристе посочуваше кон некаков си „дом“ со нељубезни домакини и ич место… Овој на Жика не однесе до една огромна куќа, со огромна штала и огромни две кучиња. Не, сериозно огромни кучиња, луѓе мои поголеми од најголемата џукела што сум ја видел во Маврово и Шар Планина заедно. Изгледаа како магариња на стероиди, дури едното од нив изгледаше како квазимодо – имало некаков тумор. Да се вратам кон огромната куќа со огромна штала. Влеговме културно како и секој намерник во куќата и се појави една насмеана тетка со која што конверзацијата се одвиваше прилично тешко. Не, оваа не се лигавеше како старецот во „домот“ на Ристе, само не знаеше Англиски, а ние од Гермасни знаеме само соба и сендвич… Бидејќи си побаравме соба за 6 луѓе, тоа и добивме, не спиевме во шталата. Кога ни ги покажа собите мислам дека во тој момент бев повоодушевен од собите него од мразевите.

Собата немаше мини бар, сателитска и интернет – само изгледаше премногу уредена и влеваше чувство на хотелска соба на Хаваи; за една куќа на фарма,мене чудно, но барем јас тоа така го доживеав. Го собравме и другиот дел од експедицијата и како вистински алпинисти комотно се вдомивме во топлите соби. Тетката ни покажа каде може да ја сушиме опремата после качување, одма и стана јасно зошто сме тука, додуша и не им бевме единствените гости во тој момент/недела.

Кога го решивме и тоа гајле, кога си се изнасмеавме за лежалките, вреките и шаторите со Круно се стрчавме со колата да купиме и водич за насоките. Е сега се чувствував како коцка мраз во шејкер. Тоа беше коктел од еуфорија, емоции (од кои девојчиња плачат по филмови), страст, неисчекување и, и…јасна ви е сликата де. Успеавме конечно да се договориме кои што ќе качуваат следниот ден. Ги поделивме присобраните тубуларци, останатата опрема, јажињата и си се раскомотив во новиот ми кревет, демек нешто ќе читам. А бе одма заспав!

            Сабајлето последен станав, чисто од бунтовнички причини. Протестирав бидејќи не наоѓав логика да станам во 5 и 30, ако треба да почнеме со качување во 8 часот. Утрото го тегневме доволно долго и конечно тргнавме кон мразевите. Додека пешачевме кон првите насоки што треба да ги качиме, мислам дека се подмочав малку, како кученце, од среќа, иако претходно се осигурав дека сум комплетно празен за да немам инциденти во насока. Значи три наврски, две насоки. Круно и Здравко влегоа во Dreifaltigkeitsfall (WI3+, 80m), а јас и Жика, Цеко и Стариот во Aluhol (WI3, 180m).

Според водичот, ова што го читате како оценка, го одбравме како нешто полесно да се привикнеме на теренот, мразот итн. итн. Се е тоа супер само што поради недоволно мраз на терен и не беше баш така, беше за нијанса потешко, само до една оценка или пола, плус. Како и да е, прв тргнав јас, и бајаги се изнамачив. Она што според водачот како пристап требаше да биде замрзнато, е па не беше. Место качување на мраз влетавме во класично балванарење, од балван на балван преку тазе паднатиот снег. После 200 метри стигнавме до мразот, вистинската насока. Се собравме сите четворица и почнав јас. Беше некоја си двојка првиот цуг, со по тек-таму некое скокче, ништо страшно. Тука најмногу ми се направи мерак кога се усидрив на чок, за кој сите иронично ме прекоруваа зошто го зимам (по нашки заебаваа!).

Имаше уште еден таков цуг и после дојде она што требаше да биде тројка… Тие триесеттина метри убаво се измачивме сите четворица. Објективно не беше повеќе од четворка, ама мене лично повеќе ме збуни и исплаши отколку што технички ме измори. После овој цуг и уште еден-лесен, влеговме во еден бајаги мокар, со техничка оценка 3. Следниот поради реални, тубуларно-мокри причини не влеговме – мразот беше премногу мокар и мек за да издржи пад на тубуларец, а карпа и некое дрво немаше вдолж целиот цуг. Додека ние се спремаве за надоле, на два цуга под нас дојдоа Круно и Здраве, па сите заедно си направивме абзел.

По пат до дома, дома и целото преостаното време од квечерината го поминавме како стрини раскажувајќи ги доживелиците од дента. Мошне инспиративно, мора да признаам. Пред да легнеме се договоривме и што ќе качуваме утре дента и дека ќе го бојкотираат мојот штрајк, морало порано да излеземе од дома и порано да влеземе во насоката!

            Утрото така и започна, со брутален бојкот на мојот штрајк и задушување на мојот бунтовнички сон. Стигнавме доволно рано пред Strannenbach (WI2-3, 400m), кој беше прилично влажен. Колку и да беше мразот влажен, ние бевме далеку понапалени и решивме да ја качуваме левата варијанта од насоката. Паралелно тргнаа наврските на Ристе и Цеко и Здраве и Круно, додека они качуваа, а ние чекавме се здобив со некои расекотини по носот и усната. Доволно големи колку да се жалам, доволно мали за да зараснат додека ме види мајка ми. Качувањето се одвиваше супер се додека Ристе малку не го боцна едното јаже. Сега пак, супер одеше кратењето на јажето и нашата јанѕа… потоа качувањето повторно продолжи супер.

Сидриштата беа на јасни и предвидливи места, мрзот во погорните места беше поцврст. Цуг за цуг во нашето познато и весело друштво, се до моментот кога мразот беше премногу стопен и мокар за да продолжиме нагоре. Кога нема нагоре единствена опција е надоле, со изверзираниот систем на групно абзелување, со брзина на елеватор се спуштивме до доле. По пат имавме прилика да направиме муабет со други качувачи, од кои излезе дека едните дури ни се и цимери во огромната куќа. Кога излеговме од насоката, а излеговме според планот, имавме доволно време за рагледување, а и доволно малку за да качиме уште нешто. Сепак времето не беше залудно потрошено, научивме доста за положбата и состојбата на останите мразеви. Видовме еден доста импресивен мраз, во кои имаше двајца качувачи. Мене таа глетка ме направи љубоморен. И денеска процедурата до дома и низ дома помина исто како и претходниот ден.

Е овоа утро, пак мојот штрајк беше актуелен, и се исплатеше. Не истрчавме толку рано. Утрото го мезевме како што сонцето полека ги мезеше степените на термометарот, како што Ристе си го мезеше намазот со лук, како што Бетовен (кучето-Квазимодо) си ги мезеше бисквитите. Колку што Бетовен имаше заборавено дека е куче, ние така рутинирано излеговме кон новиот предизвик за денот. Тргнавме кон мразевите кои што имавме шанса да ги видиме претходниот за да ни влезат во глава. И тоа како ни влегоа… Круно, Здраве и Жиле влегоа во Mittlerer Maralmfall (WI4+ 200m). Влегоа такви какви што се, а само Круно излезе со нов прекар – Алабаков, во чест на јазолот „Абалаков“. Приказната се развива така што Круно доаѓа до момент каде што мразот е со пропорции на „циганска хартија“ и единствена варијанта е абалаков, Круно го промаши малку, за среќа само името! А ние останите качувавме една насока која што е несомнено поврзана со мојта љубомора. Во принцип не сум љубоморен, ама ме држи додека не си го истерам инаетот. Сега инаетот се преклопуваше со меракот, кон кој што се придодаде и Цеко. Влеговме во насокта што ја видовме претходниот ден со име и опис Vorderer Maralmfall (WI3 – WI5 80m).

Цеко го водеше првиот цуг, од проста причина што не сакам рампи, вторите два ми припаднаа на мене. Целото искуство можам да го опишам едноставно само како Rock&Roll , искуство кое обично се доживува на концерти под дејство на сомнителни супстанци (не сум пробал само сум прочитал, мамо!). Додека ние го доживувавме нашиот рокенрол концерт, Ристе беше доволно љубезен да го докуметира со видео и фото целото качување. На крајот на таа рокенрол доживелица развивме и Македонско знаме…од оваа временска перспектива и не ми е баш јасно зошто…Цеко сакаше дипломатски пасош! За да му кажам фала на Ристе,  но и да го пролонгирам гореспоменатото доживување и ние двајцата влеговме во истата насока кај Круно,  со разлика од едно „алабаково искуство“. В куќи квечерината течеше иста приказна, само што сега куќата замириса на кајгана со пола кило сланина, а за Круно и Жика – само на кајгана…

Мислам дека следнава изрека ми е од партизаните: „Ново утро, нова борба“. Па и да не е, ние си имавме наша „борба“. Ова „борба“ ме наведува да напоменам дека мојот штрајк и ова утро беше залуден. За да има антагонист, мора да има и протагоист, а ова утро од антагонист во приказнава, станав протагонист на самиот себе; сите групно станаа последни! Утрово го истегнавме толку долго, што почна да личи на чаталот на дедо ми Роко. Најадени, напиени тргнавме по добро познатиот пат за да си се закачиме секој на својот мраз. Здравко и Круно за „нивен“ мраз го одбраа Strannenbach (WI2-3, 400m),овој пат десната варијанта. Ги оставивме нив под него, а ние како искусни џаболебари вртевме околу мрзевите додека да се одлучиме како ќе ја запечатиме оваа акција. По доволно долго шпацирање по „лизгалиштето“ се одлучивме за првата насока на Круно и Здраве, Dreifaltigkeitsfall (WI3+, 80m), само затоа што Здраве цело време кога ќе му се спомнеше насоката бликаше од ќејфови! Поучени од претходното искуство, кога пристапот беше целосно балванарење, сега тргнавме голи, без дерези кон насоката. Првите проблеми ги имавме во пола насока, кога веќе мораше да се наоружаме во полна спрема. Да добро прочитавте, до пола насока, за неколку дена само толку и остана од насоката.  Не дозволивме тоа да ни го расипе расположените и качивме колку што можеше, го извадивме максимумот, го исцедивме мразот, остана само за во чаша бурбон…

Со тажен поглед како во стар шлагер и полно срце се спакувавме вечерта за на пат, но сега накај дома, дома во Скопје и Штип! Осамно и ова утро, осамнавме и ние пред колите, се поздравивме и изгушкавме со тетката со ветувања за да се видиме догодина пак. А бе испраќање ко испраќање, исто како во летувалиште во Претор или во Шула Мина – Крушево. По пат застанавме и во локалниот Супермаркет да поткупиме нешто за по дома, некое сувенирче…Е да, Жика си го заборави виното кај мене во кола, супер вино! Нејсе. Тргнавме со намера да преспиеме во Загреб, за да ги избегнеме временските (не)услови. Пред Загреб, решивме дека ќе тргнеме нај Белград, па таму да преспиеме. И да, пред Белград решивме дека ќе одиме за Скопје, па таму да преспиеме… Испадна на крај дека временските услови се непогодни за возење само кај нас. А бе дома си е дома!

Во релативно, кратки црти вака некако изгледаше нашето излагање во Австрија. Секако има уште еден цел ферман непишани препирки, случувања, анегдоти, кои останува да се раскажуваат на следната акција, следниот табор, под некоја карпа во скоро време и после многу години…

Фала ви на читањето, поздрав со љубов, Ико.

P.S. Доколку очекувавте или сакате, краток извештај еве ви линк: http://www.macf.mk/index.php/2010-12-02-12-24-56/154-2012-02-20-17-24-13

Здравко Спасев

Слајдшоу

Здравко Спасев.
АК Матка.

Слајдшоу

 29.12.2011. Денеска станав во 7 саат сабајле. И покрај тоа што не си легнав рано како што планирав и имав отспиено само 4 саати, не сакав да му откажам на Никола за одење на Матка. Колку што надвор беше ладно – толку јас бев “загреан” за качување. Се договаравме да ја качуваме “Франгова”, а идејата да качувам тешка насока во зимски услови некако ми правеше филм дека полека станувам сериозен алпинист. Го натоварив плавиот Ферино ранец со основна лична опрема и искочив од дома. Гостиварецот (Никола Андоноски) го почекав неколку минути пред да се појави кај Макпетрол бензиската на “Партизанска” и оттаму тргнавме накај Матка. Застанавме по пат во Ѓорче да купиме некое пециво, а на горниот паркинг кај браната стигнавме негде околу 9 саат. Кај манастирот Шишевски мислам дека бевме околу 9 и 15. Таму го видовме Жаре, кој собираше метален отпад. Матка изгледаше прекрасно, целата прекриена со слана и малку магла – едноставно имаше некој мистичен изглед. Многу ми се качуваше. Се напив малку чај (веќе јадевме на паркингот), па направив кратка медитација во една од “самиците” (секогаш ми помага да се релаксирам). Кога тргнавме надоле накај почетокот од насоката, пред вецињата приметив дека водата што обично цури под самите врати е замрзната. Мене веќе ми беше прилично студено на нозете и малку се плашев како ќе ми биде кога ќе облечам патики за качување, ама од друга страна си реков малку челичење нема да биде на одмет – сигурно ќе се адаптирам.

   Се договоривме со Никола тој да го води првиот цуг. Уште на самиот почеток почнав да мрзнам и ги пцуев моментите кога ќе дувнеше малку ветер. А се пцуев и себеси што си заборавив ракавици. На прстите на нозете ми беше ладно и како да ми се вкочануваа, но си велев дека ќе биде подобро штом почнам да качувам и ми се разработи циркулацијата. Додека јас мрзнев, Никола тешкиот дел од првиот цуг го тераше клин по клин – ќе укопча, па ќе одмори малку. Кога го пројде тој дел, баш пред самото сидриште, кај што веќе е колку-толку полесно, ми викна “ПАЗИ!” и, како го кренав погледот само го видов како “летна” надоле. Јажето ме повлече така што ме плесна за карпата. Минимум 8 метри ги прошиша. Го прашав дали е добар и ми одговори со едно “одлично”, пропратено со неколку пцовки. Но мене тоа не ме смири. Ми се причини како да удри со грбот од гребенот и си мислев дека е повреден, но дека од напливот на адреналин не го осеќа тоа. Почна да се нервира – кој ќе го качува пак тој дел! – и му одговорив да не се заебава и да се се истегне по јажето. Постапи така и брзо после тоа беше на сидриште викајќи да ослободам јаже. Ако денот (качувањето) не успеав да го познаам по утрото, тогаш дефинитивно го познав по облекувањето на патиките за качување. Прстите ми беа толку смрзнати што ми се чини ми требаше цела вечност за да си ги врзам врвците. А потрошив и едно 5 – 10 минути пред да почнам со качување во триење на рацете. Кога тргнав нагоре, на почетокот немав некои проблеми. Освен што ми беа смрзнати прстите и на раце и на нозе. Но самата насока ми делуваше лесна. Веројатно затоа што е лесна додека стигнеш до делот кога веќе не е. Еден дел од карпата(со окер/кафеава боја) едноставно – со мојата физичка (не)подготвеност и силниот студ – ми изгледаше како научна фантастика да го пројдам слободно. Од тој момент веќе не ми личеше на качување тоа што го правам, туку на очајно обидување на некое животно да се ослободи од ловџиска стапица. Малку ќе се поткренев, ќе му викнев на Никола да ме затегне и ќе виснев. И така, малку по малку, стигнав до сидриште. Никола ме праша дали сакам да продолжам да го водам следниот цуг на “Франгова”, но не ми требаше многу мислење за да му кажам да се префрлиме на “Ветерански”. И одма појдов. Позната должина која секојпат без проблем сум ја проаѓал слободно, сега се фатив себеси како се мачам да излезам на крај. Студот и слабото спиење си го направија своето – неколку погрешни движења и на двапати се најдов во лоша положба што да морав да се спуштам за да се одглавам и да можам да продолжам. Но, сепак го пројдов тој цуг слободно. Како и тој после кутијата…

03.01.2012. Почна нова година. Си ја честитавме со Никола преку Фејсбук, а притоа ми спомна дека официјално ние ја затворивме качувачката сезона од претходната. Го прашав дали е расположен да бидеме истите и што ќе ја отворат за оваа година, но испадна дека не ме чекал за тоа. Нормално,  не бев изненаден. Си го вратив филмот од пред неколку дена кога качувавме и се сетив како се вратив тој ден дома со модри палци на нозете и како ги масирав под млаз ладна вода… Можеби го заокружив крајот на годината со малку ноншалантно однесување(благо кажано), но еј – затоа почна нова година и можност да се направи подобро од претходната. Им посакувам на сите СРЕЌНА НОВА ГОДИНА исполнета само со здравје и со многу успешни искачувања – како алпинистички така и професионални, духовни и полни со љубов!

-Виктор.

-Ноќевање на висока планина
-Кондиционен тренинг со големи ранци
-Движење и ориентација со прирачни средства
-Запознавање со организмот на ниски температури

Моделирање и планирање на тренингот на планина  како и општите принципи на подготовка пред заминување на планина се од суштинско значење па затоа го искористивме овој сув период од годината, пред да паднат првите снегови и да се зголеми значително опасноста од лавини.

Движењето одприлика одеше преку Патишка река (955), Остри Врв (2,263), Убава (2,352), Шилегарник (2,114),  Солунско поле (2,097), Солунска глава (2,538)

-Поради лоша конотација нагласувам дека стигнавме на еден час пред врвот Солунска Глава, таму преноќивме и назад се вративме изутрината поради јак ветер, видливост и лоши временски услови.

Здравко Спасев

Слајдшоу

Поради тоа, долги часови сме разгледувале фотографии и само една линија ни се врежа во главите како релативно логична и едноставна, тоа е првата рампа која започнува десно од Црвениот Столб. Претходно Зоран Мајсторски ја фотографирал во месец март 1999 при обидот за зимско искачување на насоката „Мајсторски-Мурсели 1998“, и на неа имаше доста снег, што укажува дека не би требало да биде многу тешка. Но, (смора да име некое но) на фотографиите се гледаат места со жолто-црвена боја, кои ни изгледаа тешки, и затоа не влегувавме да ја качиме, гледавме некои други линии, и пак ги повторувавме претходно искачените насоки.

По неколку посети на демиркаписката клисура, веќе не можевме да издржиме, а времето, за жал, сеуште е доста топло, па се решивме конечно да се обидеме да ја качиме првата рампа. Фактот дека денот е краток, уште повеќе ја усложнуваше ситуацијата но го правеше предзивикот поголем. Се поклопи и со меморијалното искачување на Солунска Глава „4 алпинисти“ во чест на од лавина загинатите алпинисти Влатко Боцевски, Бранко Ристовски, Огњан Филиповски и Предраг Толмачев. Заедно со Дејан Крле тргнавме од Скопје во 17:00 на 2. XII. 2011, во Велес дојде Зоран и продолживме кон Нежилово. Во „Чеплес“ пристигнавме во 22:00, набрзина каснавме и си легнавме.

Станавме во 2:50, само наполнивме вода и тргнавме кон изворите на Бабуна. Од таму започнавме со пристапот кон Стената, не за првпат во црна темница. Зоки тргна нагоре кон првиот скок на „Ц.С.К.“ и „Воскресение“ и започна да пречи во десно, а јас тргнав нагоре покрај Црвената Кула. Околу 8:00 започнавме со качување, првите две должини ги водев јас. Потоа Зоки, па јас, на едно место каде рамата завршува и застанав за да најдам некоја логика, и фатив од десно, со неколку мали пречења во лево и десно низ слабо изразените жлебови го поминавме ова место кое одоздола ни изгледаше како невозможно. Претпоставуавме дека ќе нè стемни над крајот на рампата, бидејќи чувствувавме дека сме бавни, зашто многу внимававме на безбедноста, која во вака ронлив терен е нешто релативно. Натаму повторно следуваа секции кои беа претерано ронливи, спред искуството на Зоран, поронливо нешто ни на Солунска не видел. Седмата должина ми ја смрзна крвта, изгледа крајно лесно, но со опасна црвена боја, и црвена земја, која едвај ги држи камењата залепени, како некој ѕид од стара селска куќа. Тука никој не би сакал да падне, а места за осигурување немаше никакви.

Стигнав до еден превис, каде едвај стоев на нозе, за раце имав едно големо фаќалиште кое едвај стоеше „залепено“ за карпата.  Неколкупати пробував да направам движење нагоре, но секогаш тоа завршуваше со пцуење, бидејќи сидриштето беше на две недокрај заковани жилетки, а било каков одрон би ме повредил мене  или би скинал јаже. Стоев и размислував, лево од мене имаше уште една логична линија, одделена со тешко ребро, кое не можев да го испречам, забележав една оскудна пукнатина, закајлив две мали жилетки од 3-4 cm внатре, и не влегоа докрај, па ги подврзав. До неа забележав една мала дупка, и во неа заковав еден мал клин од 3-4 cm, и тој не влезе докрај и него го подврзав. Така малку смирен, „отпењав“ малку надолу, каде можев слободно да направам пречка. Таму ме пречека еден камен од 4 m³, но знаев дека веќе нема враќање. Едната страна на каменот беше рамна плоча, 30 cm над неа ронливи превис, така правеа еден тесен камин, и од секое мое движење надолу течеа камења. Некако се измачив, и повторно еден мал превис, стигнав на полесен терен, каде не најдов пукатини за да заковам клин. Продолжив нагоре, додека не стигнав до една мала пештера (добра за бивак). Заковав 4 жилетки, од кои само едната влезе докрај, на нив направив сидриште.

Кога Зоки стигна до мене неколку пати повтори „Луд си!“. Видно вознемирени, застанавме обајцата под пештерата, се напивме малку вода, каснавме малку суво грозје. Зоки ме праша:„Знаеш ли колку е саато?“ – „12:00“ – одговорив. –„Не, 11:00“ ми рече. и му реков на Зоки да води. Еден огромен камен голем колку ранец падна, но ме заобиколи на безбедно растојание, поради што моети сидриште беше во пештерата. Обајцата кажавме дека сме добри, јас кога стигнав кај Зоран, веќе тоа беше крајот на Рампата. Нагоре започнавме по логичниот гребен. По 2 должини најдовме стар клин, а потоа и сидришта со експанзивни клинови, кои се дел од абзелната линија направена во 2005 година при акција на МАА од страна на Бојан Митковски и Дарио Млошевиќ (фала на Бојан за информациите за местоположбата на абзелната линија). На полесен тревнест терен пристигнавме до потешки скокови, околу IV+. Од страна имаше планинари а исто така беше и Дејан кој нè фотографираше. До крај испаднаа 14 цуга, (не сметајќи го делот кој го качувавме ненаврзани), качени за 7:30 часа. Набрзина се спакувавме и тргнавме накај „Чеплес“. Нè стемни дури кога влеговме во шумата. Вечеравме, се дружевме со учесниците на меморијалното искачување, и си легнавме.

Повеќе фотографии и опис на насоката има на сајтот на АК Плоча.

ОПИС

Насока: (Првата рампа на Јужната Нежиловска Стена, Андоноски-Мајсторски 2011)

Дата на искачување: 3. XII. 2011 година.

Први искачувачи: Никола Андоноски и Зоран Мајсторски.

Должина: 600 m, 14 должини (цугови)

Времетраење на првото искачување: 7 часа и 30 минути. Од планинарскиот дом „Чеплес“ започнат пристап во 3:00 преку изворите на р. Бабуна. Наврската од стената излезе во 15:30.

Местоположба: Насоката се наога на централниот дел од карпата на првата специфична рампа која дијагонално ја сече Јужната Стена.

Почеток на насоката: Започнува веднаш над Црвената Кула (Црвениот Столб) по специфичен жлеб.

Опис: Насоката започнува со лесни детали од III+ кој на почетокот има мало дрво; во должината е оставено еден клин и еден на сидриштето, исто така и второто јаже со тежина од III+ со качување по карпи и бусени од трева, на сидриштето има еден клин. Третото јаже e за нијанса потешко каде што има оставено еден клин и еден на сидриштето и доста нестабилен терен. Четвртото јаже се качува по тесен жлеб кој е доста нестабилен и нема место за обезбедување оставено еден клин на сидриштето. Петото јаже е должина која се качува во големата специфична дупка која е само еден голем превис овде тежината е III се качува по карпи и бусени од трева на сидриштето има оставено еден клин. Шестото јаже се прави пречка на превис за повторно да се дојде на рампата тежината е V+ во должината има оставено еден клин и еден на сидриштето. Седмото јаже исто така започнува со пречка под превис но овој пат тежината е VI+ и по многу нестабилен терен каде што има многу камени блокови кој едноставно на нашите движења пагаат како вода во безбдната. Под превисот има клин кој е доста значаен на кој се прави мало пречка лево со натегање со што се користи за префрлување во големиот искршен блок, нагоре по ронлив терен мешан со трева (IV+); сидриштето е под големата дупка која е добра за бивак. Осмото јаже е постабилно и по поцврст терен на почетокот тежината е IV покасно таа се намалува. Деветото јаже е нецело и се излегува по лесен терен на гребенот и воедно овде завршува рампата и се пречи благо во десно се оди по специфичен гребен кој води до излез од насоката. Десeтото јаже е од некоја постоечк насока која поминува овде каде што тежината е полесна и наидовме на два алпинистички клина од кој на вториот го направивме сидриштето. Единаесетото јаже исто така е по лесен терен каде што има еден алпинистички клин и се поминуваат два експанзивни клина кој се поставени во 2005 година како абзелна линија, сидриштето е погоре на 15 m од експанзивните клинови каде има еден алпинистички клин. Дванаесетото јаже е полесно и се поминува неколку потешки скокови сидриштето е на два експанзивни клинови. Тринаесетото јаже е со тежина од IV+ се движи на почетокот искршен но компактен дел а покасно се влегува во мал камин каде што има поставено 4 алпинистички клина сидриштето е на два експанзивни клина. Четиринаесетото јаже е нецело јаже и е излез на насоката сидриштето се прави на карпите на тревнастата полица каде има два експанзивни клинови на големо растојание.

Клучен дел: Шестото јаже, превисна многу ронлива секција до поголем превис, пречка во лево, движење огромен на откршен блок, блиску над него превисна карпа, многу ронливо.

Потребна опрема: првите искачувачи понесоа 12 долги гуртни со по 2 слободни карабинера, две долги сидришни замки од 6 m, пар двојни јажиња 50 m, два мали френда кој на два до три моменти беа поставени исто така и на неколку моменти поставивме чокови за осигурување. Понесовме и по 10 клина со различна големина од кој оставивме 10 во рампата, а на излезот на насоката наидовме на 9 постоечки клинови од абзелната линија направена во 2005 година и на 4 сидришта со експанзивни клинови кој се од таа абзел-линијата.

Забелешка: Првиот дел до кулата го поминавме во смул-соло качување по две варијанти од која Никола одеше во директна линија по плочите кој се со тежина од IV+ според UIAA додека Зоран направи пречка од од почетокот на насоката „Централниот солунски кулoар“ кој исто така има тежина од IV. Да се внимава насоката е доста ронлива и пукнатините за обезбедување се минимални и доста плитки.

Никола Андоноски

Се на се, се собравме дури четиринаесетмина (детален преглед на присутните и на качените насоки може да се види на www.macf.mk).

Се упативме кон карпата. На самиот брег на реката Вардар, не пречекаа и поздравија регионалните рибари кои веќе одамна го имаа започнато денот.

Се сеќавам, тоа беше убаво и топло есенско утро. Под карпата се поделивме во парови и секој со својот партнер се упати кон некоја од насоките.

И така, Ристе и јас одлучивме да почнеме од Б2 бидејќи и двајцата немавме одамна качувано. Се упативме кон насоката, каде наидовме на поприлично голем ред за чекање. Очигледно не бевме единствените кои имале обврски изминатиот период. Очигледно не бевме ни единствените кои сакаа да почнат со нешто полесно, сфатив, на крајот на насоката, бидејќи со оглед на гужвата, на самиот старт полесно ми беше да верувам дека некој во неа дели бомбончиња.

Цуг, по цуг со Ристе дојдовме до крајот. И таму горе, на крајот додека Ристе се обидуваше да зароби некои моменти во фотографии, јас почнав да се симнувам надоле. Попатно ги сретнав Мите и Ангел кои накратко ми доловија некои од нивните импресии од Влатчева. Побрзав да ги одминам со цел да можат на мир да продолжат со качувањето.

Додека го чекав го Ристе да се симне, како змија се печев на сонцето и ги набљудував останатите кои како разиграни мравки ползеа низ карпата.
Кога дојде Ристе, дојдоа и Алексадар и Игор. Направивме смена во паровите и со Игор отидов во Блажева. Искрено воопшто не ни имав слушнато за оваа насока, а ни првиот впечаток, кога се најдов под неа не беше некој многу воодушевувачки.

Се што гледав пред мене беа дрва и треви. Карпата скоро и да не се гледаше. Се сеќавам, Игор тогаш ми рече да не избрзувам со моите заклучоци за насоката и дека тоа всушност е прекрасна насока, која е малце подзаборавена и обрасната.

Ми објасни по која линија треба да се движам, и ме предупреди на ронливоста и недостатокот од клинови.

Тргнав. Со секој направено движење почнував да ја гледам убавината на самата насока. Повеќе не ни обрнував внимание на тревите и дрвјата. Максимално се поврзав со карпата и уживав во нејзината магија.

И сега, цуг по цуг со Игор стигнавме до крајот. Се сеќавам, посебно внимание ми привлече последниот цуг. Не беше долг и не беше тежок, но беше поинаков. Тоа беа големи полици кои даваа некој посебно впечатлив и убав крај на самата насока. Кога стигнавме на самиот крај во мене се појави некоја лавина од среќа. Насоката во мене направи некоја неопислива исполнетост. Се чувствував како небаре вечноста да беше врежана за мене. Не ми се веруваше дека на почетокот толку брзо ја осудив насоката.. Небитно. Веќе имав ново мислење.

Тргнавме надоле. Игор ми раскажа многу за историјата на локалитетот и на некои од насоките, попатно и застанувавме за да ми покаже некои од нив. Веќе се стемнуваше, побрзавме надоле, каде не чекаа остнатите. Набрзина се спакував и се упативме кон колите.

И така, на “познатиот” паркинг помеѓу двата тунела во Демир Капија, дури и откога веќе сонцето одамна имаше одјурено на запад,  а сеуште се слушаше галама од нашите импресии на изминатиот ден, одличивме да продолжиме во една од Демиркаписките меани. Секако, тоа беше само со цел да се направи детален преглед на денот и да се подискутира за него.

И така, кога веќе денот почна да здосадува, а месечината беше високо на небото, уморни од целодневното движење како беспомошни морнари запловивме назад кон Скопје.

 Темјана Ефтимова

По околу километар пешачење стигнавме до делот од карпата која има пократки насоки и веднаш се поделивме во наврски. Следува стандардниот дел на размена на опремата,разговори,смеење… и одеднаш мир.

Ги слушам само френдовите на Весна кои тропкаат додека таа тргнува во Овчарски. Едвај дочекав да викне: “Подготви се и тргнувај! “. Најверојатно затоа што до сега никогаш немам пробано качување целосно во чист стил, а можеби и затоа што ми беше многу ладно. Како и да е, карпата ме тераше да испробувам нови варијанти на стандардните движења, да се поставам на начин различен од качувањето на Матка, без проблем да одам на триење, и без страв од одрони. Само цврст гранит. Едноставно карпата ме тера да бидам свесна и присутна, сега и тука.

Потоа следеше краток абзел, насоката Претседателот, пауза за јадење и чај. Токму кога мислевме дека од сонце нема да видиме ни С, се појави баш кога ни требаше – на Sunny Crack. Насоката, во споредба со претходните кои ги качувавме дента, ми изгледаше многу потешко, иако техничката тежина не е повеќе од V – V+. Се состои од сосема нова техника за мене, со заглавување на рацете до лакт во две паралелни пукнатини. Околу, карпата е сосема рамна, без можност за варијанти. Во првиот дел има, како што рече Весна – дрво кое дава отпор, како да си во превис. Сепак, преубава насока, особено погледот од горе на целиот локалитет, кој освен качувачки, веројатно е и археолошки, според знаците кои укажуваа на живот на некоја стара цивилизација.

Изгледот на целото место пред самрак има посебна убавина, дава чувство на исполнетост, прави да не сакаш да си одиш. Тоа и потешките насоки на другата страна од “Камената Баба” се предизвик повеќе да дојдам пак што поскоро.

Ана В.

Галерија:

Слајдшоу

Попладнето на 11. VII. 2011 тргнавме Дејан, Здравко и јас, во Велес ни се придружи Зоран. Вечерта бевме во Чеплес, каде вечеравме, и се спакувавме. Рано утрото во 4:30 на 12. VII. 2011 тргнавме кон стената. По 4 часа стигнавме под насоката „Абзел линија 2007“, ја избравме бидејќи Здравко за првпат качуваше во ваква стена, а и немаше качувано на карпа веќе подолг период. Качувањето одеше без некои особени проблеми, носевме само 6 гуртни со по два карабинера, и по некој клин, а една должина водеа и Дејан и Здравко. На последната должина Зоран и Дејан излегоа по оригиналната (десна) варијанта, а Здравко и јас по левата варијанта која јас ја качив во ноември минатата година. Кога се пакувавме, Здраве само ни спомна дека насоката сме ја качиле за 2:23. Сите се зачудивме, но бевме задоволни и исполнети, и тргнавме радосни за назад.

Исто така за ова наше качување можете да прочитате и  тука.

Никола Андоноски

Слајдшоу

Крале Марко бил последниот крал кој владеел  во големиот дел од Македонија пред вековната власт на турските султани. А Маркови Кули е локалитет кој се наоѓа во централниот дел на Република Македонија, во непосредна близина на градот Прилеп. Исто така манастирот Трескавец, познат како Света Богородица сместен е на 10-тина километри од Прилеп на падините под врвот Златоврв.  Токму во овој предел беше организирана и трката.

Планинска трка – По стапките на Крали Марко – 2011
Должина : 16 km
Висинска разлика : +770 m / -770 m
Старт во 9 часот пред ман. Трескавец (1250 m)
Цел : пред ман. Трескавец (1250 m)
Просечен успон / спуст: +9 % / -9 %
Максимален успон / спуст: +45 % / -27 %

На 1 Октомври дел од Алпинистичкиот клуб Матка тргнавме кон Прилеп како натпреварувачи околу 8 часот наутро. По кратка прошетка низ Маркови Кули стигнавме до Манастирот Трескавец каде што бевме сместени таа вечер. Планот беше дента да се искачи врвот Златоврв и да се помине техничкиот состанок на организаторот на трката и да ни се поделат убави маици за трчање со логото на трката како спонзорство. Супер маици! Наредниот ден (2 Октомври) стартуваше трката некаде околу 9 часот наутро. Теренот за трчање и околината беа прекрасни. Изобилуваше со убави пејсажи и многу тутунски полиња покрај патеката која дефинитивно беше искуство кое треба да се доживее.

Трката стартуваше доста брзо, темпото беше дури превисоко за следење што и беше за очекување со оглед на неискуството на дел од учесниците. Некаде после 5-тиот километар теренот се спушта и удолници веќе не постојат, тука беше и мојата тактика. Бев во група ТОП10 се додека не се активираше мојата мала повреда на левата нога. Тука пропаднаа сите шанси за добар пласман. Бев силен и брз, но повредата направи да се чувствувам како вистински аматер. Во буквална смисла на зборот. На делот каде што нагибот се зголемува, односно големите угорници, тука бев неприкосновен и се доближив на онаа втора група од тркачи која ме помина некаде на 10-тиот километар.  Залудно, наредната удолница и рамниот терен бев приморан да одам пеш место да го „прошишам“ тој дел.

Завршив 19-та позиција од 34 учесници.
Александра Герасимова освои бронзен медал во женска конкуренција.
Јордан Aтанасовски 10-та позиција.
Резултати 

Очигледно системот и обемот на тренинзи кои ги имав не беа фокусирани на „брзински“ трки. Целиот тренажен процес ми беше фокусиран на издржливост и долги дистанци т.е. преку 25 километри.

Научив многу работи,  запознав многу тркачи и победници.
Одам напред према Lavaredo Ultra Trail 2012, 120km 6000m D+

П.С. Прилепчани ги крадеа знаменцата за маркација на патеката што придонесе до губење на неколку тркачи.

Здравко Спасев, АК Матка.

Слајдшоу